DaiFuKu

- SpeciaL 01 -

”มอร์นิ่ง..ฮันนี่ เดี๋ยวดาร์ลิ้งไปทำงานก่อนน้า~” ริมฝีปากที่ประทับลงที่แก้มแรงๆกับคำบอกลาไม่ได้ทำให้ผมตื่นจากการหลับฝันอันแสนสุขได้เลย เพราะผมยังคงนอนต่อไปทั้งที่โดนใครบางคนลักหลับไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบในเช้านี้ ไม่ว่าจะเป็นมือที่ไล้ไปตามโคนขาขาว หรือว่าแก้มที่ถูกหอมจนแทบแฟ่บ

“ไปแล้วน้า~ ..เน่ๆ ไปจริงๆแล้วนะ ..เฮ้!! ชั้นจะไปแล้วนะ” โอ้ย!! รำคาญจริง กลับมาถึงก็ดึก มากวนจนกว่าเราจะได้นอนก็เกือบเช้า แถมตอนเช้าก็มาปลุกกันซะเช้า ..นี่กะจะไม่ให้นอนกันเลยใช่มั้ยเนี่ย?? ทำไมถึงต้องอยากฟังทุกวันก่อนออกจากบ้านด้วยนะ??

“ไปดีมาดีนะ ดาร์ลิ้ง ฮันนี่รักดาร์ลิ้งยี่สิบห้าชั่วโมงเลยนะจ๊ะ บะบาย” ผมผงกหัวขึ้นมาส่งจูบครั้งนึงก่อนจะล้มตัวลงไปนอนแผ่หลาเป็นลาปิ้งอีกครั้ง

“จ๊ะ.. ดาร์ลิ้งก็รักฮันนี่นะจ๊ะ” คำพูดแสนเลี่ยนที่เข้ามากระทบกระดูกรูปค้อน กระดูกรูปทั่ง แล้วก็กระดูกรูปโกลนของผมเหมือนกับทุกๆวันดับวูบไปจากโสตประสาท ก่อนที่ร่างหนาหน้าหล่อจะเดินออกจากห้องไป ..และแล้วก็ถึงเวลานอนอันแสนสุขของผมอีกครั้ง ฟรี้~

Z z Z z Z z~ ~ ~

“ฮ้าว~” ฮึบๆ... ผมบิดขี้เกียจเล็กน้อย หลังจากที่ตื่นมาพบกับเดอะซันในยามเที่ยงอันสดใส ส่วนกิจวัตรประจำวันในแต่ละวันของผมก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ

ตื่นมาก็อาบน้ำที่เรียวจังเตรียมไว้ให้ ..ดีจังที่คอนโดมีที่รักษาอุณหภูมิในอ่างอาบน้ำด้วย อ้า~ อุ่นจัง

อาบน้ำเสร็จก็กินข้าวที่เรียวจังเตรียมให้ ..อุ่นก่อนเล็กน้อย อ้า~ อร่อยจัง

กินข้าวเสร็จก็..... นั่งดูทีวีครับ ชีวิตผมก็มีแค่นี้แหละ ไม่มีไรให้ทำเลย ฮือๆ..

Tu.. Tu.. Tu..

“โมชิ โมชิ บ้านนิชิคิโดเรียวครับ” ผมเดินไปรับโทรศัพท์ที่ร้อยวันล้านปีจะดังซักครั้งนึง ก่อนจะกรอกเสียงตามสายไปให้อย่างสุภาพ

“โมชิ โมชิ จุ๊บๆ.. ก็โทรมา จุ๊บๆ เซย์เฮลโหลหน่อย จุ๊บๆ ใจมันเต้นดัง ตุ๊บๆ คิดถึงจังเลย ก็เลยอยาก จุ๊บๆ ไม่เจอหน้าแค่จุ๊บๆ ได้ยินเสียงแค่ ปุ๊บๆ นิดนึงก็ดี.. ก็โทรมา จุ๊บๆ เซย์เฮลโหลหน่อย จุ๊บๆ ใจมันเต้นดัง ตุ๊บๆ คิดถึงคนดีก็ไปละ จุ๊บๆ จะวางสายล่ะ จุ๊บๆ ถ้าเธอว่างช่วย ตู๊ดๆ ช่วยโทรหากันนิดนึงก็ดี” เอิ่ม.. โทรมาแบบนี้ เสียงแบบนี้ ไม่ต้องถามให้ต้องเมื่อยปากก็รู้ครับว่าใคร สงสัยจะว่างมาก โทร.มาร้องเพลงเสร็จก็วางไป ..ส่วนผม หลังจากโดนคนว่างงานหน้าหล่อโทร.มาชวนอ๊วกยามบ่ายเสร็จแล้ว ก็วางโทรศัพท์ลงก่อนจะหันกลับไปดูทีวีอย่างเป็นสุขอีกครั้ง(มั้ง..)

‘เมื่อคืนที่ผ่านมาได้มีการประกาศผลรางวัลว๊อดก้า มีรายชื่อนักแสดงที่ได้รับรางวัลดังนี้ครับ.. นักแสดงมาดขรึมยอดเยี่ยม ตกเป็นของ นักแสดงหนุ่มมาดเข้มตลอดกาล นิชิคิโด เรียว เนื่องด้วยทางทีมงามทุกคนต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า นิชิคิโด เรียวเป็นคนขรึมตลอดเวลา มีน้อยคนนักที่จะเห็นนิชิคิโดคุงเล่นหรือหัวเราะกับใคร...’

“เฮ้อ~” ผมถอดหายใจยาวเหยียดถึงจังหวัดหนองคายของประเทศไทยกับข่าวที่เพิ่งได้ยินมา เดี๋ยวนี้เค้ามีรางวัลประหลาดๆอย่างนี้ด้วยหรอเนี่ย?? ..แล้วจะมีใครซักกี่คนรู้บ้างว่า เวลาหมอนี่อยู่กับผมเค้าเป็นคนยังไง?? จะมีใครรู้มั้ย?? ว่าวันดีคืนดี หมอนี่ก็ชวนผมไปมีอะไรกันที่บันไดหนีไฟ หรือบางครั้งที่เราไปเที่ยวไหนด้วยกัน หมอนี่ก็จะชอบเข้าเครื่องล้างรถอัตโนมัติ เพื่อทำเวลามีอะไรกันภายในเจ็ดนาที หรือที่ๆท้าทายที่สุดก็คือภายในลิฟต์กดเปิดมันทุกชั้น ถือคติเวลาประมาณตีสองตีสามที่ไม่ค่อยมีใครใช้ ..แต่ถ้าใครรอลิฟต์อยู่เปิดมาก็เจอผีหล่ะงานนี้ ...เฮ้อ~ คิดถูกมั้ยเนี่ยที่มารักหมอนี่??

ผมนอนคิด เดินคิด วิ่งคิด คลานคิด ก่อนตัดสินใจเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เพื่อเตรียมตัวไปเที่ยวบ้านตัวเองแก้เซ็ง..

“เฮ้อ~” ผมถอนหายใจเมื่อเห็นเสื้อผ้าตัวเองที่อยู่ในตู้ ..ต้องเข้าใจนะครับว่าปกติอยู่ที่บ้านผมก็จะใส่แต่ยูคาตะ แต่พอมาอยู่ที่นี่ เรียวจังก็ทุ่มเงินร้อยล้านซื้อเสื้อผ้าให้ผมใหม่หมดเลย แต่เสื้อผ้าที่ซื้อมาเนี่ยสิ ..ไม่บางจนเห็นไส้ติ่ง ก็มีรูตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อย ส่วนตัวล่าสุดก็กางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋พอปิดแค่ตูด ...เอือม~

‘ปัง!!’ เสียงประตูหน้าห้องเปิดอย่างแรง จนทำให้ผมต้องมองไปตามเสียงนั้น

“ทำไมฮันนี่ถึงไม่โทร.ไปหาดาร์ลิ้งล่ะ โกรธแล้วนะ ..มาเอาใจดาร์ลิ้งเลย” พอปิดประตูเสร็จคนร่างหนาก็จรลีมากอดผมที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่อย่างรวดเร็วจนผมต้องปิดตู้เสื้อผ้าไปอีกครั้ง ..วันนี้คงไม่ได้ไปอีกแล้วล่ะ!!

“ท....” ผมกำลังจะหันไปท้วงคนที่งอแงอยู่ข้างหลัง แต่ก็โดนขโมยประกบปิดปากทีเผลอซะงั้น จูบเล่นลิ้นฝึกกลั้นหายใจกันอยู่นาน หมอนี่ก็ปล่อยให้ผมได้เป็นอิสระแบบต้องหายใจรวยระรินในอ้อมกอดนั่นอย่างเอาเปรียบ

“ทัตจัง.. ไปทะเลกัน เค้าบอกว่ากลางคืนอากาศดีมากเลยนะ แล้วก็มีโอโซนบริสุทธิ์เยอะด้วย” อ้าปากก็เห็นสะดือ.. ทำไมผมจะไม่รู้ครับว่าดาร์ลิ้งผมจะไปทำอะไรที่ทะเล และคงไม่ใช่ในรีสอร์ท หรือะไรสบายๆบนเตียงแน่ๆ พอผมคิดจบ ยังไม่ทันได้ปฏิเสธหรือปฏิเสธ เรียวจังก็เดินไปหยิบกระเป๋ายัดเสื้อผ้าลง แล้วก็ลากผมขึ้นรถเสร็จเรียบร้อยซะแล้ว

..โธ่~ พระเจ้าครับแกล้งกันหรือไง ถ้าไงหมอนี่คึกจัด คงต้องชวนผมไปมีอะไรกันบนสวรรค์แน่ๆ ฮือๆ

 

°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°

- SpeciaL 02 -

หลังจากที่ผมกับสามีเข้าใจกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทางนักแสดงของเรื่องพระอภัยมณีก็มารับประทานอาหารร่วมกันเพื่อแสดงความยินดีกับข่าวพิธีหมั้นของเราสองคน..

“อคานิชิ จิน.. เป็นคนเรียบร้อยน่ารัก พูดจาคนฟังได้ ไม่ชอบปล่อยน้องหมาออกมาเพ่นพ่าน แสดงเป็นสินสมุทรครับ” ชายหุ่นดี หน้าตาเซกซ์ซี่ แนะนำตัวออกแนวเหน็บดาร์ลิงผมไว้ที่ข้างเอวเล็กน้อย

‘ปึด!!’

“คาเมนาชิ คาซึยะครับ.. หน้าตาดี หุ่นดี.. ไม่อ้วน พูดจาเพราะ ที่สำคัญ..ไม่หยาบคาย แสดงเป็นสุดสาครครับ” คนรูปร่างหน้าตาเหมือนเต่าแนะนำตัว ..แถมเหน็บไว้สองคนข้างกาย ราวกับพกปูนแบกปืนไปโบกตึกซะงั้น

‘ปึด!!!’

แล้วก็ยังมีคนแนะนำตัวอีกหลายคนเลยครับ แต่ไม่รู้ทำไมทุกคนถึงต้องบอกว่าตัวเองไม่ได้เลี้ยงน้องหมาไว้ในปากเหมือนกันซะหมดเลย..

‘ปึด!! ปึด!!! ปึด!!!! ปึด!!!!!’ เอ๊ะ!! นั่นเสียงอะไรน่ะ?? หรือว่า.... เสียงหมูสับ!!

ปัง!!!

“นี่พวกนายมีปัญหากับชั้นมากนักใช่มั้ย?? ทำไมปากชั้นมันเลี้ยงหมาเป็นคอกเลยรึไง ถึงต้องมาแดกดันกันอยู่ได้ หรือว่าพวกนายรักมันมาก ชั้นจะได้สงเคราะห์ให้เข้าไปอยู่กินกันในปากชั้นเลย” ..อย่าร้อนตัวถ้าไม่ได้ทำ ถ้าเธอไม่ได้มีใคร เสียงดังโวยวายทำไม...ลัลล้า เคยเห็นคนร้อนตัวมั้ยครับ?? ส่วนผมอ่ะทำอะไรไม่ได้หรอกครับ นอกจาก.....นั่งขำ 555+ อยากหัวเราเป็นภาษาเขมรให้มัน รู้ลา.. รู้กระซู่.. กันไปเลย

“ทัตจัง ขำอะไร!! เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ได้นอนหรอก!!” ท่านประธานที่เคารพรักครับ นี่มันกลางโต๊ะอาหารนะครับ พูดแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย.... เค้าเขิลนะ ผมเงยหน้ายิ้มให้คนรักหนึ่งที ก่อนจะพยายามเก๊กหน้าขรึมต่อไป..

หลังจากที่เราแนะนำตัว บวกโดนน้องหมาจากปากดาร์ลิ้งไล่ฟัดให้สะบักสะบอมพอควรแล้วเราก็กำลังจะเริ่มลงมือรับประทานอาหารกันแล้วล่ะครับ

“เดี๋ยวๆ แล้วชั้นล่ะ” หนุ่มหน้าตี๋ร่างโย่ง ยิ้มตาหยียกมือประท้วงการสวาปามครั้งใหญ่ของผม.. ชิชะ บังอาจนักเจ้ามารร้าย..

“นายเป็นใครเนี่ย?? เข้ามาที่นี่ได้ไง?? ที่นี่เค้าห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้านะ!! ใครเอาตัวนี้เข้ามาเนี่ย?? เอาออกไป!!” ฮ่าๆ คำพูดแบบนี้มีคนเดียวแหละครับ ต่อให้ขมิบตูดตอบยังบอกได้เลยว่าใคร

“ผมทางุจิ จุนโนะสุเกะไงครับ” สัตว์เลี้ยง.. เอ้ย!! ชายคนดังกล่าวยังคงแนะนำตัวเองต่อไป

“นายเป็นใคร อยู่ในกองถ่ายเราด้วยหรอ??” อ่าว~ ถามกันอย่างนี้เลย ถ้าหมอนี่ไม่ใช่คนในกองถ่ายก็เป็นคนมั่วเข้ามากินฟรีแล้วล่ะครับ

“ผมก็คนที่แสดงเป็นนางเงือกตอนที่ว่ายตะบึ๊ย..ตะบึ๊ย.. อยู่ในน้ำให้พระอภัยขี่ไงคร๊าบ” ท่าทางมุ่งมั่นที่ยังคงพยายามแนะนำตัวเอง ทำให้ผมอดที่จะเอ็นดูเหมือนไม่ได้ อ๊ะ!! คนข้างๆผมเหมือนเป็นผู้มีพลังยุทธ์ล้ำเลิศที่สามารถอ่านใจคนได้ ถึงรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เลยอุ้มผมไปนั่งตัก แล้วกอดไว้ซะงั้น เอ่อ..จะว่าไปไม่ต้องมีพลังยุทธ์อ่านใจคนได้ก็ได้เนอะ ก็เค้าเข้ามาอยู่ในใจเราแล้วนี่นา ...เฮ้!! เค้าไม่ใช้ตุ๊กตานะ!! แต่ถ้าน่ารักเหมือนกันล่ะก็ใช่ 55+ หลังจากผมนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็ต้องเขินหน้าแดงกับความคิดตัวเองซะแล้ว ฮึ้ย~ อาย

“ชั้นไม่เห็นจะเคยเห็นหน้านายเลย.. ตอนอยู่บนเกาะแก้วไม่ใช่นายนี่??” คนที่ชื่ออคานิชิพูดขัดขึ้น..

“ช่ายๆ เราแสดงตอนอยู่ในน้ำเท่านั้นแหละ ส่วนตอนอยู่บนเกาะแก้วเค้าให้ผู้หญิงแสดงอ่ะ ..แต่ถ้าจำไม่ได้เรามีอีกสองบทนะ ..ก็มีบทม้าสีหมอกของพระอภัย แล้วก็ม้านิลมังกรของสุดสาครไง!!” ชายหนุ่มยังคงยิ้มอย่างภูมิใจราวกับตนได้รับบทเป็นพระเอก

“มีบทอื่นอีกมั้ย?? ชั้นไม่เคยเห็นอ่ะ ตอนขี่ก็ขี่อย่างเดียว ไม่ได้สนใจ” สุดสาครเจ้าของม้านิลมังกรถามขึ้น ทั้งๆที่เริ่มทำหน้าเอือมระอากับชายนิรนาม

“มีนะบทนี้เด่นเลยล่ะ.. ชั้นได้เล่นเป็นเงาะป่าไง!! จำได้รึยัง??” เจ้าของรอยยิ้มใสยังถามต่ออย่างมีความหวัง

“เอ่อ.. นั่นมันเรื่องสังข์ทองไม่ใช่หรอ??” อคานิชิยังคงถามขึ้นอีกครั้ง ..แต่ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะตอบอะไร ก็มีเสียงคนหล่อแทรกขึ้นมากลางวงซะก่อน

“เฮ้!! ชั้นว่านายไปไถนาที่ประเทศไทย ให้นกเอี้ยงหาเหาให้น่าจะเป็นประโยชน์กว่ามาอยู่ในวงการนี้นะ!!” หลังจบประโยคนี้ก็ขาดบทสนทนาบนโต๊ะอาหารไปเลยครับ มีเพียงแต่เสียง อือ~อา~ เป็นการตบท้าย ก่อนจะเริ่มรับประทานอาหารอีกครั้ง

ส่วนผมน่ะหรอครับ?? ถึงจะสงสารเค้านิดหน่อย แต่ในเมื่อเจ้าของตักที่ผมนั่งอยู่เค้ากำลังป้อนอาหารผมอยู่ ผมก็ต้องเอาใจกันหน่อยแหละครับ ..ป้อนคืนบ้าง ป้อนทางปากบ้าง สุขีสุดๆเลยล่ะ

°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°

End Pt. Special

เมียของเรียว เรียวก็รัก เมียของเรียว เรียวก็หวง เมียของเรียว ใครแย่งไป เรียวไม่ยอม แต่ถ้าเมียของเรียวไม่รักดี เรียวจะกลืนเมียเข้าไปทั้งตัว… แฮ่~ - นิชิคิโด เรียว

°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°

- 07 -

“ทัตจัง..ทัตจัง..ทัตจ๊าง....” เจ็บอ้ะ!! ผมค่อยๆขยับเปลือกตา สลัดความสะลึมสะลือนอนตาปรือ เพื่อรับแสงแดดเข้าไปกระทบเรตินา หลังจากที่รู้สึกเหมือนโดนฝ่ามือยูไลกระทบลงแก้มอันขาวเนียนของผมหลายครั้ง

“ทำไรอ่ะ?? เจ็บนะ!!” เดี๋ยวใบหน้างามๆของผมมีบาดแผลจะทำไงล่ะ?? ..ผมพยายามจะพยุงตัวเองเพื่อลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็ต้องลงไปนอนกองเป็นลาหมดแรงอีกครั้ง จากแรงโถมตัวเข้ากอดของใครบางคนที่ผมยังไม่ทันจะเห็นหน้า

“ทัตจังยูขอโทษ ยูผิดไปแล้ว ยูมันไม่ดีเอง ยูมันปากห้อยไม่น่าไปบังคับทัตจังเลย ขอโทษนะที่ยูมันหล่อ ขอโทษที่ยูมันมือสวย ..ทัตจังไม่น่าจะฆ่าตัวตายโดยการกลั้นหายใจในอ่างอาบน้ำเลยนะ..ฮือๆ” เอ่อ~ ผมอยากจะถามเหลือเกินว่าไอ้ ‘ยูมันหล่อ มือยูมันสวยนี่’ มันมาเกี่ยวอะไรด้วยหรอ?? แต่ว่าตอนนี้ผมก็ไม่มีเวลามาคิดเรื่องนี้หรอกครับ ผมเลยทำได้แค่พยายามเรียบเรียงเรื่องที่เกิดขึ้นอีกครั้ง

ผมคิดถึงคุณสามี แล้วก็โดนยูบังคับขืนใจ ทำให้ผมร้องให้ทั้งที่ๆกำลังอาบน้ำ เอิ่ม~ แล้วก็หลับไป ..เพราะงั้นถ้าให้ผมเดาจากที่ยูพูดก็คง ‘ยูคิดว่าผมฆ่าตัวตาย!!’

“ยู..ทัตจังเสียใจ ยูบังคับทัตจัง!! ทัตจังอยากตาย!! ปล่อยทัตจังนะ!! ทัตจังอยากตาย!! ฮือๆ” ผมพยายามบีบน้ำตา แล้วก็สะดีดสะดิ้งเล็กน้อยพองาม เพื่อให้สมบทบาทของคนที่ต้องการจะตาย แต่หารู้ไม่?? คนที่เป็น พี่ป๊อด โมเดิลโรบะ(ลาทันสมัย -*-) อย่างผมน่ะหรอจะกล้าฆ่าตัวตาย เหอๆ

“ทัตจัง!! ทำไมถึงทำอะไรโง่ๆ!!” อ๊ะ!! เสียงใครอ่ะ หล๊อ..หล่อ.. เหมือนดาร์ลิ้งผมเลย..

“ทีหลังอย่าทำอย่างนี้รู้มั้ย?? ตอนที่ดาร์ลิ้งได้รับจดหมายรักที่อยู่บนโต๊ะ เลยรีบมาตามหาฮันนี่ที่นี่ แล้วรู่ว่าฮันนี่ฆ่าตัวตาย รู้มั้ยว่าหัวใจดาร์ลิ้งคนนี้เต้นตุ๊บๆขนาดไหน??” ถึงแม้ยังจะสงสัยว่าจดหมายที่ผมเขียนให้มันเป็นจดหมายรักตรงไหน?? แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นภาพสโลโมชั่นราวกับคนรักที่จากกันมานับสามร้อยสี่สิบเอ็ดปีได้มาพบกันใหม่ คนหน้าหล่อที่วิ่งตรงมาผลักปากห้อยๆของยูทิ้ง แล้วดึงผมไปกอดอย่าง......รุนแรง!!

“ฮือๆ ดาร์ลิ้ง ฮันนี่อยากตาย ฮันนี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีดาร์ลิ้ง ถ้าฮันนี่ไม่ได้กินอยู่ร่วมกันกับดาร์ลิ้ง ฮันนี่จะขอตายไปพร้อมกับลูกในท้องนี่แหละ!!” ผมพยายามบีบน้ำตาอีกครั้ง ..ไม่รู้เหมือนกันว่าน้ำตาของผมเป็นน้ำตาจากการกลั้นหัวเราะ หรือว่าน้ำตาของการแสดงละคร แต่ที่รู้ๆมันก็เพียงพอสำหรับการแสดงละครครั้งนี้ล่ะครับ ..ถึงแม้ปากจะบอกว่าอยากตาย แต่มือทั้งสองข้างของผมก็ยังคงอ้อมไปกอดตอบ วนเวียน ไล้มือ ไปตามแผ่นหลังเซกซ์ซี่อย่างหื่นกระหาย แฮ่~ ขณะที่กำลังสูบความหอมหวานจากคนตรงหน้ายังไม่ทันชุ่มปอดก็มีเสียงซาตานปากห้อยย้อยย้วยยานมาขัดความสุขซะก่อน

“แต่พ่อของทัตจังนัดดูตัวกับคุณหนูตระกูลนิชิคิโด เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ไปแล้วนะ.. จะไม่ไปจริงๆหรอ??” โอ้ย!! ไม่มีตาดูหรือไงว่าคนกำลังสวีทหวานแหววหวีดวิ้วกิ๊กกิ๊วกันอยู่ทำไมต้องมาพูดเรื่องนี้ให้มากระทบหัวใจดวงน้อยๆของทัตซึยะด้วยเนี่ย ..แต่เอ๊ะ!! คุณหนูนิชิคิโด นามสกุลเดียวกับนามสกุลใหม่เราเลยนี่นา ผมหันไปมองเจ้าของนามสกุลที่มีน้ำใจแบ่งปันให้ผมใช้ด้วยก่อนจะต้องร้อง..

“เอ๋!!! อย่าบอกนะว่าคนที่เราต้องไปดูด้วยก็คือดาร์ลิ้งอ่ะ??” ถึงจะถามไป ก็จะใช่ได้เรื่องอะไรขึ้นมาหล่ะครับ ในเมื่อร่างตรงหน้าส่ายหัวป้อยๆให้เป็นคำตอบ

“คุณหนูตระกูลนิชิคิโดอ่ะใช่.. เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ก็ใช่.. แต่ดูตัวนี่ไม่เห็นรู้เรื่อง... .......เอ๋!!!!!!!!! หรือว่า...” ผมพยายามฟังดาร์ลิ้งอย่าตั้งใจ มีหลายอารมณ์ดีจัง ..เดี๋ยวก็เคร่งเครียด เดี๋ยวก็ตกใจ เดี๋ยวก็หันมามองผมอย่างเอาเป็นเอาตาย ..เห๋!! มองไมเนี่ย?? ไม่เป็นไรครับ นัยน์ตาโศกจ้องมาผมก็จ้องตอบ เพื่อจะได้ท้องกันอีกรอบ...

“ต้องใช่แน่ๆเลย ..ชั้นทิ้งไปตั้งแต่ยังไม่ได้เปิดเลยอ่ะ ..โอ้ย!! ทำไงดีๆ ต้องไปเอารูปฮันนี่กลับมา ..ทำไงดีๆ” นั่งกอดกันอยู่ดี ร่างหนาก็ลุกพรวดเดินไปเดินมาอย่างกับทำน้องหมาในปากหายไปทั้งคอกซะงั้น ..หลังจากผมนั่งมองอยู่ชั่วอึดใจก่อนที่จะดึงดาร์ลิ้งลงมานั่งอีกครั้ง แล้วกระซิบด้วยเสียงที่พยายามทำให้เซกซ์ซี่ว่า..

“แค่รูปเอง เดี๋ยวค่อยถ่ายใหม่ก็ได้ ..จะถ่ายคลิปเลยก็ได้นะ” พูดไปก็หน้าแดงไป ก่อนที่ผมจะขยับตัวเพื่อให้นั่งกอดดาร์ลิ้งให้ถนัด แล้วก็นั่งนิ่งๆให้ ร่างกายของเราสองคนใช้บอดี้แลงเกวดสื่อสารซึ่งกันและกันต่อไป

“เอ่อ~ งั้นคุณปากห้อยคนนี้ช่วยไปตอบรับกับคุณอุเอดะด้วยนะครับว่า ผมตกลงแต่งงานกับคุณหนูทัตซึยะที่โดนพ่อเลี้ยงใจร้ายเนรเทศออกจากบ้านคนนี้ อั๊ก!!” หนอยแน่ะ!! ที่แท้ก็รู้อยู่แล้วว่าเราคุณหนูตระกูลอุเอดะ ยังแกล้งมาทำเป็นหมาน้อยตาใสซื่อให้ลาหน้าโง่ตัวนี้อาศัยอยู่ด้วยอีก ..มันก็เหมาะแล้วล่ะที่จะถูกลาน้อยหน้าตาน่ารักส่งสายตางอนๆใส่น่ะ

“โอ๋~ ลาน้อยแสนสวย ใครจะไปโง่เหมือนเธอล่ะจ๊ะ ใครๆเค้าก็รู้ทั้งนั้นแหละว่าหัวหน้าพรรคยากูซ่าอุเอดะน่ะรักเดียวใจเดียวขนาดไหน ไม่มีทางที่จะไปมีลูกเลี้ยงที่ไหนหรอกน่า~” พูดไป ด่าไป ลูบหัวไป.. ไม่ชอบเลย เราไม่ใช่น้องหมาซะหน่อย ว่าแล้วก็ยื่นหัวเข้าไปใกล้อีกหน่อย มือแกร่งนั้นจะได้ลูบถนัดๆ ..แต่จะว่าไป ผมหลอกยูทีไรก็ได้ผลทุกทีเลยนะ แล้วตกลงมันหมายความว่าไงเนี่ย??

“เอ่อ~ แล้วตกลงว่าจะแต่งกันวันไหนล่ะครับ?? จะได้ไปเรียนท่านหัวหน้าได้ถูก” ประชดกันหรือเปล่าเนี่ยยูจัง?? เค้าตอบตกลงปุ๊บ ถามวันแต่งปั๊บ ไม่ถามวันฮันนีมูนแป๊บ ต่อด้วยวันคลอดเปิ้บ เลยล่ะ??

“แต่งเลยตอนนี้ได้มั้ยล่ะครับ?? ถ้าไม่ได้ผมก็ขอปรึกษาพ่อของผมก่อนก็แล้วกัน แล้วขออย่าได้มาเป็นหมีขวางคูคนเค้าจะสวีทกันจะได้มั้ยครับ?? อีกอย่างผมกับฮันนี่ไม่ได้เจอกันมาตั้งนานแล้ว ยังไงตอนนี้ผมก็หิวแล้วด้วย ..ช่วยให้เวลาเป็นส่วนตัวให้ผมได้กินภรรยาก่อนนะครับ” เอิ่ม~ ได้ยินเสียงอะไรมั้ยครับ?? เหมือนเมื่อกี้ก่อนที่ยูจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ผมจะได้ยินสียงน้องหมาฝูงใหญ่กะโดดออกจากปากสวยของคนหน้าหล่อ ไปกัดปากห้อยๆของยูเป็นคอกเลย ..แต่เอ๊ะ!! เหมือนเมื่อกี้จะได้ยินอะไรแปลกๆด้วย ..หิว?? ขอเวลากินภรรยา?? ไม่ได้เจอกันนาน?? ถ้าจำไม่ผิดเราเพิ่งจะไม่เจอกันแค่แปดชั่วโมงเองนะ แล้วขอกินภรรยาเนี่ย?? นี่ผมได้ยินอะไรผิดไปรึป่าวนะ?? หมอนี่คงต้องการจะบอกว่า ‘ขอเวลาเป็นส่วนตัวให้ผมได้กินกับข้าวภรรยาก่อนนะครับ’ แน่ๆเลย!!

“นี่.. เหลือกันอยู่สองคนแล้วนะ ตอนนี้ดาร์ลิ้งอยากจะกลืนฮันนี่เข้าไปทั้งตัวแล้วล่ะ” ฮือๆ.. แสดงว่าผมได้ยินไม่ผิดจริงๆด้วย ร่างหนาโถมตัวขึ้นคร่อมผมอย่างรวดเร็วจนผมต้องลงไปนอนกองกับฟูกอีกครั้ง

“ไม่เอานะ!! เมื่อคืนยังไม่หายเจ็บเลย” ผมพยายามผลักอกแกร่งออกเบาๆ หันหน้าหนีให้ได้เห็นคอขาวๆของผมเล็กน้อย พูดเสียงที่คิดว่าเบาชวนหวาบหวิวที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อเป็นการปฏิเสธคนตรงหน้า ...นี่ผมกำลังปฏิเสธอยู่จริงๆนะ!!

“แหม.. ทำมาเป็นพูดดี บอกว่าไม่เอา แต่ปูฟูกไว้อย่างดี แล้วแต่งตัว แล้วก็ท่าทางแบบนี้น่ะ เค้าเรียกว่ายั่วกันแล้วนะ!!” แต่งตัวอย่างนี้?? ผมก้มลงไปมองสภาพตัวเองเล็กน้อย เอื๊อก!! ผมกลืนน้ำลายที่แทบจะจุกคอผมอยู่แล้วลงไปเสียงดัง ก็เสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่เนี่ย มีเพียงยูคาตะตัวบ๊าง..บาง..บาง..บาง..บาง..บาง.. ที่กำลังจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่แล้วอ่ะสิ ยูคาตะที่เปิดให้เห็นถึงไหล่ กับชายยูคาตะที่เปิดหล่นขึ้นมาถึงโคนขาอ่อน นอนสะดีดสะดิ้งอยู่บนฟูกที่ยูจังปูให้ ..โอ้ย!! นี่มันนางเอกหนังเอวีที่คิเคยแอบดูชัดๆ ..แต่ก็ดีนะ เพราะถ้าเราเป็นนางเอกก็จะได้คู่กับพระเอกไง

“จะกินแล้วนะ..” ไม่ต้องพูดก็ได้มั้ง ในเมื่อพูดยังไม่ทันจบดีก็โถมปากเข้ามาระดมใส่ไม่ยั้งขนาดนี้ ..ถ้านี้กำลังถ่ายทำโฆษณาเพดดิกรีสูตรใหม่อยู่ล่ะก็ โฆษณาตัวนี้ต้องได้รางวัลนักแสดงที่ทำท่ากินอย่างเอร็ดอร่อยยอดเยี่ยมแน่ๆ

“อ..อื้อ...” ไม่ทันตั้งตัว ปากที่เมื่อกี้สัมผัสขบเม้มไปทั่วตัวอยู่ไหว ก็หนีลงไปครอบครองส่วนอ่อนไหวของผมซะแล้ว ..ทำไมถึงช่างกล้าขนาดนี้นะ?? ผมพยายามสอดมือเข้าไปกับไรผมสีเข้ม เพื่อที่จะจิกทิ้งระบายอารมณ์ได้อย่างสะดวก

“อ้า....” ห์ ..อู้ว์...โอ้ว์ รู้สึกดีอย่างกับใช้ผ้าอนามัยลอรีเอะ สัมผัสนุ่มนวล ชวนเคลิ้ม ..ปลายลิ้นซนไล้เลียไปตามน้องชายผมอย่างชักชวน ก่อนที่จะถูกครอบครองด้วยโพรงปากอุ่นอีกครั้ง

“อ...อื้อ...” โอ้ย!! ช่วยด้วยคร๊าบ ผมกำลังถูกฆาตกรโรคจิตดูดไส้ ดูดพุง ดูดม้าม ดูดตับ ดูดกันไปถึงไส้ติ่ง จนใกล้จะหมดตัวแล้วน้า~ ..หลังจากผมนอนร้องครวญครางเพลงผสานกับเสียงดูด เลียของคนด้านบนได้ซักพัก ก็ปลดปล่อยทั้งหมดเข้าสู่ปากร่างหนาอย่างหมดไส้ พุง ม้าม ตับ และไส้ติ่ง แล้วก็นอนระทวยเป็นลานวยนาดอยู่ใต้ร่างหนาอย่างหมดแรง อือ.. รู้สึกดีเป็นบร้า!!

“ดาร์ลิ้ง.. เราใช้ปากให้มั้ย??” ตอนนี้ผมสะกดคำว่า ‘อาย’ ไม่เป็นหรอกครับ รู้แต่ว่า อยากทำให้ดาร์ลิ้งรู้สึกดีแบบผมบ้างเท่านั้นก็พอ.. อ๊ะ!! ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบ ร่างสูงด้านบนก็ประกบปิดปากผม ไม่ให้โอกาสปากมากอีกครั้ง ..รสชาติหวานๆ กับปลายลิ้นอุ่นๆที่ระรานปลายลิ้นผมอย่างไม่ปรานี ที่ร่างหนามอบให้ จูบที่ไม่ว่ากี่ครั้งๆ ก็ทำให้ผมอดคิดอีกครั้งไม่ได้ว่า ‘จูบเก่งเป็นบ้า’

“หวานมั้ย?? รสชาติของทัตซึยะ” อื้อ..อร่อยดี รสชาติของทัตซึยะ ..ของทัตซึยะ!! ผมลืมตาโพรงก่อนที่จะทุบไปที่อกแกร่งเบาๆ ..อะไรอ่า เอาอะไรมาให้เค้ากิ๊น!! ..ร่างสูงหัวเราะเบาๆกับท่าทางที่คงจะบ้าๆบอๆของผมก่อนจะขยับตัวมานอนข้างผม แล้วดึงเอาผมเข้าไปนอนอยู่ในอ้อมแขนอุ่นนั่น ก้มลงกระซิบบางอย่างที่ทำให้ผมหลับไปคาอกอุ่นๆของคนรักพร้อมรอยยิ้ม

“ยังเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ?? นอนเถอะ... แค่มีฮันนี่อยู่ข้างๆ ก็สุขจนไม่มีอะไรก็เทียบได้แล้ว..”

End.

หากความรักของผมทำให้คนที่ผมรักต้องเดือดร้อน หรืออึดอัดใจ สู้ให้ผมต้องทรมานใจ ไปคนเดียวซะดีกว่า   -   อุเอดะ ทัตซึยะ

°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°

- 06 -

“มอร์นิ่ง.. ฮันนี่” ยามเช้าที่อากาศสดใส แต่มันช่างขุ่นมัวเหลือเกินสำหรับใจของผม ..ผมยิ้มรับคำทักทายของร่างหนาที่อยู่ตรงหน้า

 

“ดาร์ลิ้งเช็ดตัวให้แล้วนะ ไหวรึป่าวเนี่ย?? ถ้าไม่ไหว เดี๋ยวดาร์ลิ้งจะได้โทร.ไปลางานมาดูแล” เพียงประโยคเดียวๆที่ได้รับ กลับทำให้หัวใจผมพองโตขึ้นอย่างไม่สามารถอธิบายได้.. ผมตัดสินใจโน้มคอร่างตรงหน้ามา เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าได้เห็นใบหน้าที่แดงก่ำ ก่อนจะกระซิบให้แผ่วเบาๆที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

“ไปทำงานเถอะ.. เดี๋ยวเรากับลูกในท้องจะไม่มีตังค์ใช้” แล้วก็จัดการสูดความหอมจากแก้มของคนหน้าหล่อไปอีกหนึ่งที..

 

“จ๊ะ.. งั้นเดี๋ยวดาร์ลิ้งไปทำงานก่อนนะจ๊ะ” คนร่างหนาหนายิ้มหน้าแป้น ก่อนจะก้มลงมาหอมแก้มผมคืนหนึ่งที แล้วค่อยเดินไปใส่รองเท้า ..แต่ก็ยังไม่วายที่จะหันมาส่งจูบให้ผมหนึ่งทีก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

ผมยิ้มส่งให้กับคนร่างหนาที่เดินออกไปจากห้อง ก่อนที่จะพยุงตัวเองลุกขึ้นเพื่อเดินไปที่โต๊ะทำงานภายในห้องอย่าทุลักทุเล ..เจ็บเป็นบ้า!!

 

บนโต๊ะที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ผมหยิบกระดาษและปากกา ก่อนที่จะจดปากกาเพื่อบอกเล่าความรู้สึกของตนเอง ก่อนจะจากลาคอนโดแห่งความทรงจำหลังนี้ไป

 

‘ ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้ว ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือที่ผ่านมา ผมมีความสุขมากที่ได้อยู่กับคุณ ถึงแม้จะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆก็ตาม แต่ก็ผมรักคุณมาก อย่าลืมฮันนี่ที่แสนเอาแต่ใจคนนี้นะ ดาร์ลิ้งสุดที่รัก  ..ขอโทษที่ต้องกล่าวอีกครั้ง “ผมรักคุณ..ดาร์ลิ้ง” ‘

 

..ผมเลือกที่จะวางจดหมายฉบับนี้ไว้ที่โต๊ะกินข้าว ที่เรากินผัดไทกุ้งสด และลอดช่องด้วยกัน ก่อนจะเดินไปจัดเตียงที่เราเคยร่วมรักด้วยกันตามที่เคยเล่าเรียนมา แต่ก่อนจะเดินออกจากห้อง ผมหันกลับมามองบรรยากาศภายในห้องอีกครั้ง ผมยังจำได้แม่นถึงช่วงเวลาที่ผมก้าวเข้ามาอยู่ในห้องๆนี้ ว่ามันรู้สึกอบอุ่นเพียงไหน?? ผมก้มลงหยิบรองเท้าของเจ้าของห้องมาใส่ก่อนที่จะเดินจากห้องนี้ไป

 

“ไป’พรรคอุเอดะ’ ครับ” ผมไม่มั่นใจว่าบ้านของผมจะใหญ่และเป็นที่รู้จักพอที่จะบอกคนขับรถแทกซี่ไปอย่างนั้นหรือไม่ แต่คนขับรถกลับพาผมไปถูกที่โดยผ่านเส้นทางที่ผมคุ้นเคย ..ผมมองออกไปยังสถานที่ต่างๆรอบตัวรถ เห็นผู้คนมากมายทั้งยิ้มแย้ม และจริงจัง ผมมองเรื่อยไปจนเห็น ..สถานที่แรกที่ผมได้พบกับคนที่ผมรัก ถึงแม้เหตุการณ์จะไม่น่าประทับใจ แต่สิ่งที่เค้าทำให้ ผมกลับไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

 

“ถึงแล้วครับ.. เอ่อ~ คุณเป็นคนสวยนะครับ..” ผมพยักหน้ารับและยิ้มให้กับคำชม ก่อนจะก้าวลงจากรถ

 

“รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะเอาค่าโดยสารมาให้” แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้หันกลับเข้าบ้าน ก็มีอะไรวิ่งมาสวมกอดผมอย่างรุนแรง ..โอ้ย~ เจ็บตูด!!

 

“นี่ครับค่าโดยสาร ..ไม่ต้องทอนนะครับ ที่เหลือเป็นทิป” ยูจัง พ่อคนที่สองของผมเดินตามมาทีหลังก่อนนะส่งเงินให้คนขับแทกซี่ก้อนโต

 

“ทัตจัง.. ทัตจังไม่คิดถึงคิหรอ?? ทำไมหายไปไหนมาตั้งนาน?? ฮือ..” โคคิที่ปกติจะเป็นคนสุขุม และเข้มแข็งกว่าใครๆ วิ่งเข้ามากอดผมเป็นคนแรกทันทีที่ผมลงจากรถ ..ผมอยากจะยิ้มดีใจที่ได้เจอทั้งยูแล้วก็คิอีกครั้ง แต่สภาพจิตใจในตอนนี้ผมไม่สามารถยิ้มให้ใครได้เลย ผมก็เลยได้แต่แยกเขี้ยวให้กับทั้งสองคนก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

 

“เดี๋ยว ทัตจังกินข้าวหรือยัง?? ง่วงหรือป่าว?? อาบน้ำมั้ย??” ยูเดินมารัวคำถามอยู่ข้างๆตัวผม แต่ยังไม่ทันที่ผมจะตอบอะไร ก็มีเสียงลิงๆดังขึ้นมาขัด

 

“ชกมวยมั้ย?? เดี๋ยวชั้นเป็นคู่ฝึกให้เอง” เหอๆ ถ้าคิรู้ถึงสภาพร่างกายของผมที่เพิ่งไปเที่ยวสวรรค์มาทั้งคืน คิก็คงไม่คิดจะถามคำถามนี้กับผมเลยล่ะ ..ผมคิดประมวลความน่าจะเป็นทั้งหมดแล้ว เลยได้แต่ส่ายหัวเป็นคำตอบเท่านั้น

 

“ต...” ผมไม่รอฟังทั้งสองคนพูดให้จบประโยค ก็พูดขัดซะก่อน

 

“อยากอยู่คนเดียวอ่ะ..” อยากอยู่อกหักเงียบๆคนเดียวซักพัก ทำไมวันนี้ฝนถึงไม่ตก จะได้หนีออกมาตากฝนเป็นนางเอกพีวี ตอนอกหัก เผื่อว่าจะมีพระเอกหน้าหล่อปากสุนัขจะหันมาสนใจกับเค้าบ้าง ..คิดไปก็เดินผ่านห้องครัว ก่อนที่จะเข้าห้องก็เห็นใครคนนึงที่ดูคุ้นตา

 

“สุวรรณมาลี ข้ารักเจ้า..” โอ้ย!! ตาเลือดไหล ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าเป็นแค่การแสดงละครก็เถอะ แต่ภาพของคนที่ตัวเองรักเปลือยท่อนบทกอดกับผู้หญิงเนี่ย ทำยังไงเราก็รับไม่ได้.. รับไม่ได้จริงๆ

 

“ป้าฮะ นี่ช่องอะไรอ่ะ??” ช่ายรับไม่ได้ ..แต่ทำไงได้ล่ะก็ใจมันรักไปแล้วนิ่ แถมปากก็ดันเชื่อฟังหัวใจมากกว่าสมองซะด้วย

 

“ช่องXXไงคะ คุณหนูชอบหรอคะ ป้ามีดีวีดีด้วยนะ เดี๋ยวป้าเอาไปให้ที่ห้องนะคะ” หน้าของผมปิดไม่มิดหรอกครับว่าดีใจ ผมยิ้มรับให้คุณป้าช่างเม้าท์ ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ห้องเพื่อเปิดทีวีที่แทบจะไม่เคยถูกจับมาตลอดสามปีที่ผ่านมา หนังที่นิชิคิโด เรียวแสดง ผมไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร และไม่คิดจะสนใจด้วย ..นิชิคิโด เรียว คนที่ผมรักกำลังอยู่ในจอสี่เหลี่ยมตรงหน้าผมที่ห่างกันไม่ถึงสองเมตร แต่ผมกลับไม่สามารถสัมผัสถึงตัวเค้าได้ ทำไมเค้าถึงช่างห่างไหลเหลือเกิน ..คิดแล้วน้ำตาก็พาลจะไหล ถ้าไม่ติดว่ามันมีโฆษณาซะก่อนละนะ

 

“คุณหนูคะ ป้าเอาดีวีดีมาให้แล้วค่ะ” ผมเดินออกไปรับ ก่อนจะยิ้มขอบคุณคุณป้าคนเดิมอีกครั้ง ดีวีดีผีที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ของลิขสิทธิ์ แต่ยังดีที่ข้างหน้ามีรูปคนหล่อให้ผมโลมเลียเล่น

 

ผมเดินไปเปิดดีวีดีที่ได้มาตั้งแต่แผ่นแรก ..น้ำตาก็พาลไหลออกมา คนอะไรหล่อเป็นบ้า ฮือๆ..

 

“นี่หนังมันเศร้าขนาดนั้นเลยหรอ??” เสียงยูที่ดังขึ้นข้างๆ ถึงจะสงสัยว่าเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนก็เถอะ แต่ผมก็หมุนตัวกลับไปกอดคอยูร้องไห้ทันที ..ฮือๆ ผมคิดถึงเค้า มีใครได้ยินผมมั้ย?? ได้ยินมั้ยว่าผมคิดถึงเค้า??

 

“ถ้ามันเศร้านัก ก็ผิดซะซิ” อย๊า~ ยังไม่ทันจะได้หันไปห้าม หน้าจอดีวีดีก็เปลี่ยนไปเป็นช่องธรรมดาซะแล้ว ..แล้วนี่มันปิดตรงไหนเนี่ย?? ผมรีบปาดน้ำตาออกจากตาทั้งสองข้าง ก่อนจะหันกลับไปทางเดิมเพื่อไล่ยูออกไป ..ก็บอกว่าอยากอยู่อกหักเงียบๆคนเดียว

 

“ยู..” แค่เพียงเรียกชื่อคนตรงหน้า ก็ราวกับมีเวทมนต์ของขลัง ทำให้ผมได้ยินชื่อคนรักจากทางด้านหลัง

 

‘ขณะนี้ นิชิคิโด เรียวก็ได้ออกมาประกาศแล้วนะคะ ว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ไม่ต้องการที่จะเป็นข่าวกับผู้หญิงที่ไหนอีก’ น้ำตาที่เพิ่งจะปาดออกไปเมื่อกี้ ไหลลงมาอีกแล้ว รองเท้าคู่สวยที่ผมใส่ออกมาจากคอนโดหลังนั้น ผมหยิบมันขึ้นมาดูช้าๆราวกับรองเท้าคู่นั้นคือหน้าอันหล่อเหลาของสามีผม

 

‘ตอนนี้ผมมีคนรักอยู่แล้วครับ เราเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันเมื่อวานนี้เอง ยังไงก็ขอวานสื่อด้วยนะครับ อย่าให้ผมเป็นข่าวกับใครอีกเลย ..ผมเป็นห่วงแฟนของผมกับลูกในท้องของเค้ามากครับ ไม่อยากให้เค้าสะเทือนใจ’ ไม่รู้เหมือนกันว่าคนในกรอบสี่เหลี่ยมนั้นจะหมายถึงใคร แต่ยังไงผมก็ขอขี้ตู่ว่าเป็นผมกับลูกของผมที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี่เลยละกัน ..ผมหัวเราะกับตัวเองเบาๆก่อนจะหันไปกอดคอของยู

 

“มีความสุขจังน้า~ ยูจัง เราอยากอาบน้ำ” ผมยิ้มร่าก่อนจะบอกให้ยูไปเตรียมน้ำให้อาบ นั่งแฮปปี้ได้อยู่แป๊บเดียว ยูก็มาตามซะแล้ว ..ตอนลุก ผมเซเล็กน้อย เพราะลืมไปว่าตัวเองกำลังเจ็บตูดอยู่ แต่ก็เดินไปทางห้องน้ำอย่าง ลัล..ล้า..

 

ตามปกติของการอาบน้ำ ยูจะช่วยผมถอดเสื้อผ้า รวมทั้งดูจนกว่าผมจะลงไปแช่น้ำ ..ผมไม่ใช่เด็กนะ!! เพียงแต่ชอบหกล้มก็เท่านั้นเอง

 

“ทัตจัง!!” เสียงยูที่แสดงความตกใจ เหมือนกับเจอเปาบุ้นจิ้นอยู่ตรงหน้า แต่เสียงนั้นก็ไม่ได้ทำให้ผมสนใจเท่าไหร่ จนผมได้ยินสิ่งที่ยูพูดต่อไป..

 

“ทัตจัง ไปทำอะไรมา!!” ผมก้มลงไปตามสายตาของยู ก่อนที่จะดึงเสื้อผ้ามาปิดแทบไม่ทัน ..รอยเข้มที่ดูคล้ายกลีบกุหลาบกระจายอยู่ทั่วตัว จากเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา

 

“ยูจังออกไปก่อนเถอะ เราอาบน้ำเองได้..” ผมไล่ยูออกไป แต่ดูเหมือนยูจะไม่อยากออกไปเท่าไหร่ แทบยังเดินมาจับไหล่ทั้งสองข้างของผมซะแน่น

 

“บอกยูจังมาเดี๋ยวนี้นะ!! ทัตจังไปไหนมากันแน่?? ใครทำอะไรทัตจัง?? บอกมา!! บอกมา!!!” ปกติยูไม่เคยโกรธอะไรผมขนาดนี้มาก่อนเลย แต่ครั้งนี้ยูดูท่าทางโกรธมาก และไม่มีแววตาของความล้อเล่นเหมือนที่ผ่านๆมาด้วย

 

“ยู เราเจ็บ..” ผมเริ่มเสียงอ่อน น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย พยายามแกะมือทั้งสองข้างของยูออก แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะมือทั้งสองข้างนั่นแรงเยอะมาก จนเหมือนกำลังออกแรงบีบผมเลย ..ปกติยูออกจะอ่อนโยนนี่นา

 

“ทัตจัง พรุ่งนี้เราจะพาไปดูตัว เตรียมตัวให้พร้อมด้วย..” เสียงเหี้ยมที่ส่งมาส่งผลให้ร่างกายผมสั่นด้วยความกลัว หรือว่าผมกลัวในสิ่งที่ยูคิดจะทำกันแน่นะ..

 

“ต...” ผมพยายามจะยกมือแสดงข้อโต้แย้ง แต่ยังไม่ทันไปพูดอะไรก็โดนตวาดกลับมาแล้ว ..ไม่ชอบเลย ไร้เหตุผลที่สุด

 

“ไม่มีแต่..พรุ่งนี้!!” ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน..ผมนั่งร้องไห้อยู่ในอ่างอาบน้ำ ที่ตอนนี้ดูกว้างใหญ่เหลือเกินเมื่อไม่มีใครคนนึง ..น้ำตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หลั่งออกมาพร้อมกับการอำลาครั้งสุดท้าย

 

..อยากกลับไปหาคนที่เคยหยอกล้อเล่นกันตอนอาบน้ำ คนที่ชอบแต๊ะอั๋ง และคนที่คอยดูแลแล้วก็ขโมยหัวใจผมไป เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว นิชิคิโด เรียว.. พระอภัยมณีสุดหล่อของทัตซึยะ..  

End Pt. 06