DaiFuKu

สวัสดีวันปีใหม่ไทยนะคะ

พอดีค้างไว้นานก็เลยแต่งตอนพิเศษมาชดเชยอ่ะค่ะ

ไงก็ต้องขอฝากเนื้อฝากตัวอีกปีนะคะ

****************************************************************

ตอนพิเศษ วันสงกรานต์

“เมิงจะยอมทำตามที่กุบอกดีๆมั้ย???” เสียงทุ้มต่ำ พร้อมมือแกร่งเอื้อมมมากระชากร่างของผม หลังจากเถียงกันมากว่ายี่สิบนาที นี่มันเรียกว่าดีตรงไหนฟระ??

“ม่าย....ไงกุก้อไม่ยอม” ผมเถียงมันหัวชนฝา อยู่ๆก็มาชวนทำไรพิเรนทร์ๆ

..คุณคงกำลังจะสงสัยใช่มั้ยครับว่า ผมกำลังเถียงเรื่องไรกันอยู่ และแน่นอน ถ้าเป็นไอ้เวนเพื่อนผมมันพูดอย่างนี้ รับรองว่าไม่มีคนอ่านคนไหนไม่คิดลึกเกินความเป็นจริงแน่นอน พวกคุณนี่จริงๆเลย -*-

ความจริงแล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่า.... เมื่อวันที่ สิบ เมษายน ผมได้เดินทางกลับบ้านเพื่อไปหาเด็จแม่ กับเด็จพ่อมา กลับมารับอากาศสดชื่นบริสุทธิ์ ปราศจากเวรไม่ทันไร ยังไม่ทันได้เข้าวัดทำบุญ สะเดาะเคราะห์กรรมเวรทั้งหลาย...เวรมันก็ตามผมมาทันทีเลยครับ...เชื่อแล้ว ว่าเวรกรรมมันมีจริง

ก็ไอ้ผมอุตส่าห์หนีไอ้เวรเวลมันกลับขึ้นเหนือ ตอนมันกลับบ้านได้ทั้งที ไม่รู้มันทำอีท่าไหน ถึงรู้ได้ว่าผมแอบมันกลับบ้าน แถมยังเสือกรู้อีกแน่ะ ว่ามันผมอยู่ซอกหลืบไหน...อุตส่าห์ตามกรูมาจนได้นะเมิง!!!

“เฮ้ยยยย บอกว่าไม่ยอมไงเล่า” มีที่ไหนกันอยู่ดีๆก็ชวนคนหน้าตาดี หุ่นสมาร์ทอย่างผมไปเล่นน้ำโดยใส่จงกะเบนตัวเดียว

“แค่วันเดียว เดี๋ยวกรุปกป้องเมิงจากหนุ่มๆเอง” ป๊ะป๊าแกจิ่ กรุเป็นผู้ชายยังจะมาปกป้องกรุจากหนุ่มๆ

“ม.....”

“ไอ้โฟ น้องเวลกินข้าวได้แล้ว” เสียงพี่แมคครับ ตะโกนขึ้นมาเรียก ช่างรักน้องชายดีจริงๆ เรียกน้องว่าไอ้ แต่เรียกไอ้เวลว่าน้องเนี่ย

“คร๊าบ~ เดี๋ยวตามลงไปครับพี่ชาย” พี่กรุเป็นพี่ของเมิงตั้งแต่ตอนไหนฟระ??? พูดเสียงอ่อยเชียวนะเมิง

“เฮ้ย!!! ไหงเมิงพูดเพราะงั้นฟระ??” อย่างนี้ต้องถามครับ ...อย่างนี้ผิดสันดานมันมากๆ

“อ่าว... ก็พี่ชายของเมียนิ่ ก็ต้องพูดเพราะๆหน่อยดิ” โห... เหตุผลน่าสาดน้ำมากเลยเพื่อน

“ใครเมียเมิง?? กรุลงไปกินข้าวและ ไงกุก้อไม่ตกลงนะ” ว่าแล้วผมก็ลุก..

“เฮ้ย!!!” ลุกขึ้นยังไม่เต็มเท้าก็โดนดึงลงไปประกบปิดปากซะแล้ว

“หมั่นเขี้ยว..” เสียงเบาๆดังขึ้นที่ข้างหูหลังจากที่นัวเนียพอให้งงๆ

“เฮ้ย!! กลับมาก่อนดิ กลับมาให้กุถีบเมิงก่อนอย่าเพิ่งไป ชน(ชนไร??)แล้วหนีหรอวะ” ตะโกนไปงั้นแหละครับ รู้อยู่แล้วว่ามันไม่กลับมาให้โง่หรอก ผมก็เลยต้องะเป็นฝ่ายลงไปหามันแทน ..แต่ไม่ได้ลงไปถีบมันหรอกนะ ลงไปกินข้าวอ่ะ หิวจะแย่ ขอบอกว่าฝีมือทำข้าวของแม่ผมเนี่ย หมึกแดงยังอายเลย

...พอนั่งประจำที่ปุ๊บ ป้าอ้วนก็เริ่มยกกับข้าวมาตั้งโต๊ะทันที

“เออนี่ เมื่อกี้ได้ยินเสียงทั้งสองคนเถียงกันซะลั่นบ้านเลย เถียงเรื่องไรกันล่ะ” โหพี่คิมผู้แสนดี ยังคงเป็นห่วงเป็นใยน้องที่เกือบโดนอิเวนกินเข้าไปทั้งตัว แต่ช้าไปไหมเนี่ย???

“แล้วไหนบอกว่าได้ยินซะลั่นบ้าน ทำไมต้องถามอีกล่ะครับ” ป๊าด อิเวนปากปีจอ นั่นพี่กรุนะเฟ้ย ยังอุตส่าห์ไปกวนบาทา เดี๋ยวหน้าหล่อๆก็ได้จมดินหรอก

“อ่ะจ้า.. พี่ไม่ได้ยินหรอก พี่พูดผิดเอง ไหนลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ” เย้..พี่ผู้แสนดีได้เปิดโอกาสให้น้องผู้น่ารักคนนี้เอาคืนอิเวลและ

“ก็คืองี้.. ไอ้บ้าเนี่ยอ่ะนะ ไม่รู้คึกบ้าคึกบออะไร บอกว่าจะให้ผมใส่จงกระเบนไปเล่นสงกรานต์ เอาอะไรคิดวะ นิ้วโป้งเท้าเมิงหรอ งี่เง่าสุด” ผมขว้างค้อนให้ไอ้เวลมันหลบเล่นสองอัน ก่อนจะหันมาหาแนวร่วม “เนอะ พี่คิม ใครมันจะไปทำ หน้าไม่ได้หนาเท่ามันซักกะหน่อย”

“จงกระเบนเนี่ยนะ??” พี่คิมเลิกคิ้วขึ้น ....ถ้าเป็นคนอื่นรอยย่นระหว่างคิ้วคงจะทำให้หน้าตาหาความหล่อไม่เจอ แต่ไม่รู้ทำไม่ คุณพี่บังเกิดเกล้าของผม ถึงทำให้มันดูหล่อเหลาขั้นเทพได้ละเนี่ย

“ไม่ใช่ครับ โฟมันฟังผิด ผมบอกว่าให้ใส่กางเกงขาสั้นต่างหาก” สงบเสงี่ยม เจียมตัว งามสง่า มาดผู้ดี บรรยายถึงลักษณะมันตอนนี้ได้เลยละคร้าบ

“เฮ้ย ไอ้ตอแหล ขี้จุ๊เบ่เบ๊” ป้าเบิร์ดยืมเพลงใช้นิดซ์นึงนะครับ

“ยังไงก็ไม่ได้หรอกนะ ไม่ว่าจะเป็นกางเกงขาสั้นหรือจงกะเบน ถาให้โฟใส่ไปเล่นน้ำละก็......” ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แต่ถ้าให้พูดตามตรงล่ะก็ ผมไม่เคยใส่กางเกงขาสั้นหรือเสื้อแขนกุดไปเล่นน้ำเลยล่ะครับ

“...” เออ ไม่ทราบว่า ชายงามทั้งสองท่านจะเล่นจ้องตากันเพื่ออะไรเนี่ยยย อย่ามาสปาร์คจุดประกายสาววายแถวนี้จะได้มั้ย แต่เอ๊ะ! ถ้าดูจากรูปการณ์นี้ ไอ้เวลก็ต้องเป็นควีนอ่ะดิ อูย พี่คิม ผมเชียร์เต็มที่เลยคร้าบพี่น้อง

“...ผมก็พอจะเข้าใจนะครับว่าทำไม แต่ผมขอรับรองว่าผมจะดูแลน้องชายของคุณด้วยชีวิตของผมเลย” นี่เมิงกำลังขอกุแต่งงานบนโต๊ะอาหารใช่มั้ยเนี่ย??

“ไม่พอหรอก ยิ่งช่วงนี้เนี่ยนะ คนเยอะจะตาย นายคนเดียวป้องกันได้ไม่หมดหรอกน่า” พี่คิมพูดจบก็เงียบไป

“รอแป๊บนึงแล้วกัน เดี๋ยวค่อยออกไปเล่น รอกำลังเสริมก่อน...” พี่ผม ทำอย่างกับกำลังจะไปสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ต้องรอกำลังเสริมด้วย แล้วตกลงพวกนี้กำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่เนี่ย คนหล่อ(??)งง

“คุยไรกันอยู่เนี่ย ไม่เห็นรู้เรื่องเลย..” ผมโวยวาย

“นั่งเถียงอะไรกันอยู่เนี่ย?? ทำไมไม่ยอมกินข้าวกินปลา” โอ้..เหมือนสวรรค์โปรด เสียงพี่แมคดังมาจากทางประตูห้องกินข้าว

“อาโฟครับ คุณลุงคนนี้เป็นใครหรอคับ น้องพิซไม่เห็นเคยเห็นหน้าเลย” น้องพิซซ่าครับ ฝาแฝดคนน้อง ลูกของพี่แมค

“อะไรกันหล่ะ พิซ พี่ชายคนนี้ออกจะหล๊อหล่อ ไปเรียกพี่ชายว่าลุงได้ยังไงกัน ใช่มั้ยคะอาโฟ” น้องเพรซครับ เป็นฝาแฝดคนพี่ ..นิสัยเหมือนพวกพี่ๆผมเลยครับ ชอบแกล้งน้องชะมัด

“อ่ะจ้า.. คือ อาคนนี้ชื่อเวร เอ้ย!! ชื่อเวลนะ ทักทายน้าเค้าซิครับ ..เวลนี้ลูกพี่แมคชื่อ เพรซกับพิซซ่า” ผมลูบหัวหลานรักทั้งสองคน พร้อมกับแนะนำตัวหลานๆให้เวลรู้จัก

“สวัสดีค่ะ(ครับ)น้าเวน เอ้ย!!! น้าเวล” นี่แหละครับ สมกับเป็นหลานรักตัวจริง ผมขยี้หัวเด็กทั้งสองคนเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าเข้าโต๊ะอาหารเหมือนเดิม

“เอ้าๆ กินกันซักที เดี๋ยวก็ไม่ได้เล่นน้ำหรอก” เสียงแม่ดังขึ้นหลังจากที่กับข้าววางเต็มโต๊ะ เรียบร้อย

“ปกติ เพรซกะพิซอยู่บ้านอีกหลังน่ะ แต่วันนี้จะมาค้างบ้านใหญ่ เป็นไง หลานกรูน่ารักมั้ย?” หลานผมน่ะ ถ้าเอารูปผมตอนเด็กๆมาเทียบดู จะหน้าเหมือนกันเด๊ะเลยละ ผมเห็นไอ้เวลพยักหน้าน้อยๆ จ้องหน้าหลานผมไม่วางตา ก็เล่นเอาผมสะดุ้งสิครับ

“เฮ้ย หลานกรูยังไม่ประสา ตัวยังกะเปี๊ยกแค่นี้ อย่าได้คิดจะงาบนะเว้ย ข้อหาพรากผู้เยาว์เชียวนะ” นู่น พี่คิมยังว่างอยู่ ไปไป๊ ชิ่ว อย่ามายุ่งกะหลานกรูนะ

เวลหันมายิ้มแปลกๆให้ผม ลูกตาแพรวพราวนี่เล่นเอาผมขนลุกซู่

“ไม่หรอก กรูชอบขนาดเมิงมากกว่า ถึงไม้ถึงมือดี” เสียงไอ้เวลกระซิบจนมีแค่ผมเท่านั้นที่ได้ยิน ก่อนมันจะหันหน้ากลับไปก้มมองอะไรซักอย่าง พอผมมองตามมัน

อ้าว พิซมาเกาะเสื้อไอ้เวรอยู่ทำไมวะ

“คุณอา คุณอา คุณอาไปนั่งที่อื่นได้มั้ย น้องพิซจะนั่งกะอาโฟ” น้องพิซช้อนตาขึ้นมองอ้อน ‘อาเวล’ อูย อย่ามองอย่างนั้นลูกเดี๋ยวเสือเวลมันก็หิวเด็กหรอก

“น้องพิซ เสียมารยาทที่สุด ไล่แขกได้ไง อาเวลค่ะ มานั่งข้างๆเพรซก็ได้ค่ะ” น่าน หลานกรูส่อแววแต่เด็กซะแล้วงะ

“น้องพิซครับ น้องพิซมานั่งข้างๆป่ะป๊ามา ให้อาเวลกับอาโฟเค้านั่งด้วยกันน่ะแหละดีแล้วนะครับ ส่วนเพรซก็มานั่งข้างอาคิมเลย อาคิมจะได้ป้อนข้าวหนูได้” เสียงคุณพ่อจอมเผด็จการของเด็กทั้งสองดังขึ้น ไม่มีการขัดขืนใดๆ ทุกคนเลยต้องนั่งตามที่พี่แมคบอกเป๊ะๆ แล้วทำไมผมกับไอ้เวลต้องนั่งด้วยกันด้วยล่ะ นั่งกับน้องพิซปลอดภัยกว่าเยอะ แต่ก็ช่างเถอะ ถ้าพี่แมคพูดทั้งทีคงไม่มีความหมายแฝงหรอกมั้ง

..หลังจากทานข้าวเสร็จ เราทั้งหกคนก็ได้เตรียมตัวออกไปเล่นน้ำที่คูน้ำแถวบ้านกัน

“ไอ้เวลเมิงจะใส่ชุดนั้นจริงๆหรอ??” ไม่ใช่อะไรหรอกนะ มันบาดตาว่ะ ไปเล่นน้ำโดยใส่เสื้อกล้ามบางๆกับกางเกงขาสั้นเนี่ย

“แหมใครจะไปเรียบร้อยเหมือนเมิงอ่ะ เสื้อยืดกับกางเกงขายาวเนี่ย ไม่ใส่เสื้อกันหนาวกับผ้าพันคอไปด้วยเลยอ่ะ” โห...กัดมาได้นะเมิง เออกุมันเด็กเรียบร้อย ให้จะเซ็กซี่เหมือนเมิงอ่ะ

พอเตรียมตัวกันเสร็จก็ไปเลย เลทซ์โก!!!

------------------------------------------------------------------
กรี๊ดดดดด ว้ายยยย ฮ่าฮ่าๆๆๆๆ

เสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากสองข้างถนน หนุ่มสาวยืนเบียดกันด้วยสภาพเนื้อตัวเปียกโชก เสื้อผ้าแนบไปกับส่วนเว้าโค้งของร่างกาย

“เล่นกันแถวนี้แหละ ใกล้บ้านดี” พี่แมคจอดรถกระบะไว้ริมถนน ก่อนจะไล่ให้พวกผมลงไปสาดน้ำกัน ส่วนตัวเองจะนั่งรออยู่บนรถ

“เฮ้ย!!! น้องโฟมาวะ” เสียงเดิมที่คุ้นเคยเหมือนทุกปี ก่อนที่ทุกคนจะเฮโรกันมาปะแป้งบนใบหน้าขาวใสของผม

“น้องโฟคร้าบบบบบบ ขอพี่ประแป้งหน่อยนะ” มือมากมายร่วมด้วยช่วยกัน เอาแป้งขาวๆลูบไปมาบนใบหน้าขาว บางมือยังอุตส่าห์ หยิกแก้มผมอีกแน่ะ ที่สำคัญบางมือมันไม่ได้หยุดอยู่แค่....

The End

***************************************************************

ค้างคากันรึป่าวเอ่ย??? คงไม่หรอกเนอะ ก็ตอนนี้มันไม่มีไรเลยนี่นา ฮ่าๆ

อย่าลืมช่วยกันคอมเม้นน้า~ 

ถ้ามีคอมเม้นเยอะๆ โฟอาจจะมาเล่าต่อจากที่ค้างไว้ก็ได้น้า~~~~~