DaiFuKu

ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ ปะทะ ตามใจปาก

Pairing : Jin X Tatsuya

ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กที่ใช้สำหรับซ้อมของคนหกคนในนามKAT-TUN แต่ในขณะนี้กลับมีแค่ 5 คนเท่านั้น.. ส่วนอีกคนน่ะหรอ ไม่ได้ไปไหนหรอกครับ สายเสมอ นี่ขนาดมีเรื่องชนักติดหลังเรื่องเมื่อวานอยู่นะเนี่ย ..หงุดหงิดๆ

“โอ้ย..ทำไมยังไม่มาอีกวะ” ก็จะไม่ให้ผมหงุดหงิดได้ไงล่ะครับที่ต้องมารับผิดชอบลิงทะโมนตั้ง 5 ตัว ..แค่ชีวิตตัวเองนี่ยังเอาไม่รอดเลย

“ทัตจัง ใจเย็นๆเหอะ มีเค้กด้วยนะ มานั่งกินก่อนมั้ย??” จุนโนะเพื่อนร่วมวงพยายามชักชวนผมให้ไปกินของโปรด แต่มีหรอที่ผมจะติดกับง่ายๆไม่มีทางหรอก วันนี้นายตายแน่ อคานิชิ จิน!!

“โกรธไหมถ้าตามใจปากอยากบอกว่าชอบเธอ ได้ไหมถ้าฉันจะเอ่ย บอกเธอ ว่าปลื้มใจ ไม่รู้อะไร มันสั่งให้ฉันคิดถึงเธออย่างมากมาย รู้ไหมไม่เคยมองใครได้อย่างเธอ แค่...” คนที่กำลังถูกด่าถึง(??) เดินฮัมเพลงเข้ามาในห้องซ้อมอย่างสบายใจ ..ฉ่า~ ได้ยินเสียงอะไรมั้ยครับ? มันไม่ใช่เสียงหมูกะทะแต่อย่างใด มันเป็นเสียงของหน้าผมเองครับ ไม่ต้องมองกระจกก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้คงจะแดงเป็นหงส์แดงปะทะแมนยูเลยทีเดียว ..ผมอยากจะตะโกนใส่หน้ามันซะจริงว่า ’ผิดโว้ย!!’ ที่จะบอกใครไม่บอก บังอาจมาบอกกับผม ผมไม่ใช่เกย์ซะหน่อยที่จะยอมคบกับผู้ชายง่ายๆ ถึงแม้ว่าจินจะเป็นคนที่คอยแคร์ผม แล้วก็ดูแลผมมาตลอดก็เถอะ ..เอ๊ะ!!ยังไง ตกลงผมรู้สึกยังไงกับเค้ากันแน่เนี่ย ..โอ้ย!! ไอ้อ้วน ในฐานะที่ทำให้ผมสับสน ผมขอสาปให้มันเป็นเกย์อ้วนไปตลอดชีวิต!!!

“อ้าว..จินมาแล้วหรอ มาดูนี่สิ เมื่อวานพีจังซื้อให้ล่ะ” น้องคนสุดท้องของวงรีบวิ่งมาหาคนที่เพิ่งมาถึง และคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็น ‘แฟนเก่า’ กัน

“ไหน..อะไรเอามาดูสิ” จินขยี้ผมคาเมะเบาๆ พร้อมมอบรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนให้ ..ทำไมล่ะ? ทำไมผมต้องสนใจด้วย ก็แค่แฟน(เก่า)เค้าจะจู๋จี๋กัน ทำไมผมต้องรู้สึกร้อนๆบริเวณขอบตาด้วยนะ

“ทัตจัง..ทัตจัง..” เสียงของเพื่อนสนิทที่ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นเสียงของใคร

“ขอโทษนะยูจัง ฉันปวดหัว ขอไปห้องน้ำก่อน” ผมพูดจบก็เดินหนีออกจากห้องซ้อมทันที ..ทำไมกันนะ ทั้งๆที่จินบอกว่า ‘รัก’ เรา แต่กลับยังให้ความสำคัญกับคาเมะเหมือนเดิม ให้ความสำคัญมากกว่าคนที่จินบอกว่า ‘รัก’ คนนี้ ผมรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว น้ำใสๆที่พยายามสะกดไม่ให้ออกมาพบโลกภายนอกอยู่นานกลับไหลออกมาโดยไม่สามารถห้ามได้อีกต่อไป

“ทัตจัง..ทัตจัง..” เจ้าของเสียงทีทำให้ผมต้องเสียน้ำตาลอยเข้ามากระทบโสตประสาทของผมอีกครั้ง ผมพยายามปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆเพื่อไม่ให้มีใครรู้ว่าผมร้องไห้ ..ไม่อยากให้รู้เลย โดยเฉพาะคนที่อยู่หน้าห้องน้ำที่ผมเข้าอยู่ตรงนี้ ไม่อยากให้รู้ว่าผมอ่อนแอขนาดไหน กลัวที่เค้าจะรังเกียจคนอ่อนแออย่างผม

“ท..ทำไม...” ผมตอบกลับไปทั้งๆที่เสียงยังไม่กลับมาเป็นปกติ

“...” ไม่มีเสียงตอบกลับจากทางหน้าประตู ..ทำไมกันฟระ แค่นี้ก็ทนชั้นไม่ได้แล้วหรอ?? ทนชั้นไม่ได้แล้วใช่มั้ย?? ผมคิดได้เพียงเท่านี้น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง มือที่ยังคงสั่นเอื้อมไปช้าๆเพื่อที่จะเปิดประตูออกไปเผชิญกับโลกภายนอกอีกครั้ง

หมั่บ!!! ..ผมเซถลาถอยหลังเล็กน้อย จากแรงสวมกอดที่คนตรงหน้ามอบให้

“ทัตจัง หนีออกมาทำไมน่ะ ชั้นเป็นห่วงนะ” เสียงที่แสดงความเป็นห่วงโดยไม่ปิดบัง น้ำเสียงที่อ่อนโยน ที่คอยปลอบโยนผมมาตลอด มือใหญ่ของจินขยี้ผมของผมที่เซตมาอย่างดีให้ยุ่งเล็กน้อย ก่อนที่จะค่อยๆผละอ้อมกอดออก.. ส่วนผมตอนนี้หน้าคงแดงยิ่งกว่าศึกวันแดงเดือดแล้วล่ะครับ

“อ๊ะ!! ทัตจังร้องไห้หรอ” จินดูตกใจเล็กน้อยกับคราบน้ำตาของผมที่หยุดไหลไปตอนที่ตกใจเมื่อกี้นี้ ..ผมส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อให้จินรู้ว่าผมไม่เป็นไร แต่ดูเหมือนคำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ของผมจะไม่ส่งผ่านไปถึงจินเอาซะเลย เพราะจินยังคงง่วนอยู่กับการจูบซับน้ำตาบนหน้าของผม ..เอ๊ะ!! ผมลืมอะไรไปหรือป่าว?? อุ๊ยตาย!! เค้าลืมขัดขืนอ่ะตัวเอง

“อ๊ะ!! จินปล่อยเดี๋ยวนี้นะ นายมีสิทธิ์อะไรมาทำกับชั้นอย่างนี้เนี่ย!!” ผมพยายามใช้สองแขนอันบอบบางผลักร่างทึกๆของร่างตรงหน้าออก

“ขอโทษนะทัตจัง ..ถึงนายจะไม่พอใจที่ชั้นทำแบบนี้ หรืออาจไม่พอใจที่ชั้นจะอ่อนโยนกับใครหลายๆคน แต่ขอให้รู้ไว้ว่าทั้งร่างกาย หัวใจ และทุกการกระทำที่ชั้นมีให้นายล้วนแต่เป็นความจริง ชั้นสัญญาว่าจะรัก จะแคร์ และจะอ่อนโยนกับนายตนเดียวตลอดไป” คำพูดที่เหมือนกับอ่านความคิดของผมได้ และคำบอกรักที่จินบอกผมเมื่อวานได้ดังเข้ามากระทบโสตประสาทอีกครั้ง จากปากของคนๆเดิม

“ช..ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่ใช่ก...” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ริมฝีปากผมก็โดนปิดด้วยริมฝีปากได้รูปของจิน ตามด้วยมือแกร่งที่มาจับบริเวณท้ายทอยของผม

“อ..อื้อ...” อั้ยจิน..อั้ยจิ๊น~~~ ผมพยายามดิ้นเพื่อให้หมอนั่น ก่อนที่ผมจะหลงมัวเมาไปกับอ้อมกอดอันอบอุ่นของมันไปมากกว่านี้

“อือ..ทัตจังขอโทดนะ” ผมรีบก้มหน้าหนนีหน้าคมๆของจินทันทีที่ท้ายทอยผมเป็นอิสระ ..ตอนนี้หน้าผมคงแดงยิ่งกว่ากางเกงในของซุปเปอร์แมนตอนใส่ไปศึกวันแดงเดือดแล้วล่ะครับ(ขนาดนั้น?? -*-)แล้วล่ะครับ ผมล่ะอยากจะแปลงร่างเป็นกระต่ายตัวน้อย(??)ขุดดินหนีหายไปจากตรงนี้ซะจริงๆ

“ห..ห๊ะ.. เมื่อกี้ว่าอะไรนะ” ผมเงยหน้าขึ้นมาหาจินอย่างรวดเร็วด้วยความลืมตัว และลืมแม้กระทั่งตอนนี้เราอยู่ใกล้กันจนแทบจะเป็นคนๆเดียวกันอยู่แล้ว จะรู้อีกทีก็ตอนที่ผมเงยหน้าขึ้นมาเจอกับปากแดงๆ เผยอเล็กน้อยพอให้เซกซี่ของจินอยู่ตรงหน้านี่แหละครับ (อ๊ะๆ จะว่าผมเตี้ยล่ะสิ!! ป่าวนะ จินอ่ะสูงไป)

“ขอโทษ..” จินพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก จนทำให้ผมต้องรียส่ายหัวเป็นพัลวัน ผมเองก็ไม่ได้รังเกียจจินหรอกนะ แต่ผมก็บอกไปแล้วไงว่าผมไม่ได้เป็นเกย์

“ม..ไม่เป็นไรหรอก.. ชั้นไปก่อนนะ” พอพูดจบผมก็รีบติดปีก จรลีบินหนีหายไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ได้หันไปมองคนที่ขโมยเพิ่งFirst KISSของผมไปอีกเลย

“อ้าว..ทัตจังกลับมาแล้วหรอกำลังจะไปตามอยู่เลย ปล่อยนายไปคนเดียวน่าเป็นห่วงชะมัด..” เสียงเพื่อนสนิทของผมดังมาจากทางที่ผมกำลังเดินไป จนผมต้องรีบวิ่งโผเข้ากอดยูอิจิทันทีก่อนที่ยูจะเป็นห่วงผมไปมากกว่านี้เมื่อเห็นน้ำตาของผมที่กำลังไหลนองหน้า

“ทัตจังเป็นไรไปน่ะ ร้องไห้หรอ?? หกล้มมารึไงไหนดูสิ” ให้ตายสิ ผมไม่เคยปิดบังอะไรเพื่อนคนนี้ได้เลยจริงๆ แต่เอ๊ะ!! ยูเห็นเราเป็นคนไงเนี่ย แค่หกล้มต้องร้องไห้ด้วยหรือไง ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ!!! ผมส่ายหน้าพอให้รู้ว่าไม่เป็นไรหลังจากที่ยูจับผมหมุนซ้าย หมุนขวาเพื่อเช็คความเรียบร้อย

“ก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่นา.. ป่ะ ไปล้างหน้าล้างตากัน” พูดจบยูก็จูงมือผมกลับไปทางที่ผมเพิ่งวิ่งหนีคนๆนึงมา จนต้องมาเดินสวนกันอีกครั้ง พร้อมกับเสียงเพลงที่แว่วมาตามลม

“โอะ โอะ โอ๊ะ โอ๊ย อย่าเล่นตัว อย่า อย่าเล่นตัว หากเธอชอบชัวร์ ไม่ต้องรอ โอะ โอะ โอ๊ะ โอ๊ย อย่าเล่นตัว อย่า อย่ากลัวฉันรับรอง เปิดใจให้จองแค่เธอคนเดียว Girl I wanna say I'm falling in love, falling so in love with you na คิดสิคิดดีๆ นาทีนี้อย่าช้า เดี๋ยวจะเสียเวลา ให้ต้องเสียดาย...”ไม่มีเสียงใครหรอกครับ อคานิชิเจ้าเก่านั่นเอง..

“นี่จิน..ทำไมวันนี้นายอารมดีจังฟระ ร้องเพลงตั้งแต่เช้าเลย” โธ่.. ไอ้คุณบื้อยูคร้าบ จะหยุดทำไมคร๊าบ..ผมไม่อยากหยุดต่อหน้าคู่กรณีที่เมื่อกี้(ปาก)เพิ่งชนกันมาคร้าบ

“อารมณ์ดีสิ ก็คนเค้ากำลังมีความรัก ไม่อยู่เป็นลุงแก่ๆให้เปลี่ยวใจเหมือนใคนบางคนหรอก” ..ฟู่ๆ~~ เอ๊ะ รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงน้ำเดือดที่ไหนเลยแฮะ..เฮ้ย!! ยูแปลงร่างเป็นกาต้มน้ำไปแล้ว~~~

“เออเซ่ะ..ชั้นก็เป็นแค่ลุงแก่ๆ แต่ก็หุ่นดีล่ะวะ ไม่เหมือนใครบางคนที่กิน ‘ตามใจปาก’ จนอ้วนเหมือนหมูแบบนายน่ะ” นั่นแหละครับ พี่ใหญ่ที่ได้ชื่อว่าใจดีที่สุดของวง แต่ถ้าเวลาโกรธนี่ ไม่เคยไว้หน้าใครซักคน..อ๊ะ!!ยกเว้นผมนะ เพราะผมไม่เคยโดน 55+

“ยูใจเย็นๆ ..จินหากสุนัขในปากมันว่างนัก ก็หัดพาไปเดินเล่นซะบ้างนะ..” และแน่นอนครับ ต่อให้ผมจะเป็นคนขี้อายขนาดไหน แต่ผมก็ไม่ยอมให้ใครมาว่าเพื่อนที่แสนรู้(ใจ)อย่างยูแน่นอน ..รู้ไว้นะเฟ้ยอคานิชิ ว่าคนอย่างชั้นก็สู้คน(แล้วทำไมที่พี่เค้าจูบถึงไม่สู้ล่ะจ๊ะ^^)

“พอดีสุนัขในปากชั้นมันไม่ค่อยอยากเดินเล่นเท่าไหรน่ะ แต่เห็นมันร้องๆอยู่ว่าอยากเข้าไปเดินในปากใครบางคนแทน” ดู๊..ดูมัน ไม่สะทกสะท้านอะไรกับเค้าเล๊ย.. แถมจินยังพูดพร้อมใช้นิ้วโป้งปาดไปที่ริมฝีปากตัวเองช้าๆให้พอดูยั่วยวน แล้วก้อเอานิ้วนั้นมากทาบกับปากผม ..เฮ้ย!! ด้วยความตกใจผมรีบปัดมือแกร่งนั้นออกอย่างแรง ไม่ได้รังเกียจนะ แค่ตกใจจริงๆ(ไม่ได้ชอบเค้า แล้วแก้ตัวทำไมจ๊ะ..)

“ทัตจัง ไปกันเถอะ” สงคราม (ประสาท) ระหว่างผมกับจินหยุดลงทันทีที่ยูพูดแทรกขึ้นพร้อมกับจูงผมเดินไปทันที

..ในห้องน้ำที่เงียบสงบ(มั้ง)..

“เฮ่ย..น่าโมโหจิงๆนายคิดดูนะ ชั้นอายุมากกว่าแท้ๆ~~~ บลาๆๆ” เสียงยูที่บ่นมาตลอดทาง ทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า ‘หมอนี่เป็นตาแก่ไปจริงๆแล้วหรือเนี่ย’

“เอ่อ..ยูจัง” ผมยืนฟังจนเริ่มเบื่อจนอยากจะกลับไปที่ห้องซ้อมแล้ว จึงกระตุกชายเสื้อเชิ๊ตเนื้อดีของยูเล็กน้อย

“อ๊ะ..ทัตจัง ขอโทษๆ” เหมือนว่ายูเพิ่งรู้สึกตัว จึงรับหันมาขอโทษขอโพยใหญ่

“ล้างหน้าๆ” ยูเปิดก๊อกน้ำใช้มือรองน้ำแล้วนำมาลูบหน้าผมอย่างอ่อนโยน.. ทำไมนะ ทำไมถึงมีแต่คนอ่อนโยนกับเรา ..ทำไมชอบทำเหมือนว่าชั้นไม่ใช่ผู้ชายอยู่เรื่อย.. ทำไมนะ??

“ป่ะ ไปได้ละ” หลังจากล้างหน้าล้างตาผมเสร็จ ยูก็เช็ดหน้าเช็ดตาให้ (ผมไม่ได้ทำอะไรเลยอ่ะ ยูทำให้หมดเลย) แล้วก็จูงผมกลับห้องซ้อมทันที

..เดินมาเรื่อยๆจนใกล้ถึงหน้าห้องซ้อม ผมกับยูก็เริ่มได้ยินเสียงแว่วมาตามลม ..อ๊ะ คิดว่าผมได้ยินเสียงเพลงอีกล่ะสิ ไม่ใช่แล้วครับ ..คราวนี้เสียงที่ผมกับยูได้ยินทำให้เราสองคนต้องรีบหยุดเพื่อแอบฟังทันที

“คาเมะ..ชั้นรักนายนะ ชั้นขอโทษ ต่อไปนี้ชั้นจะดูแลนายเอง..ชั้นจะมองแต่นายคนเดียว..ชั้นจะไม่ผิดนัด..ชั้นจะเป็นของนายคนเดียว” เสียงที่ฟังดูอ่อนโยนที่ผมเพิ่งได้ยินไปไม่นาน เสียงที่ทำให้ผมใจอ่อน แต่ตอนนี้คนที่เค้าพูดด้วยกลับไม่ใช่ผมอีกต่อไป ..เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ น้ำใสๆที่เพิ่งหยุดไปก็ไหลลงมาอีกครั้ง

“ยู..ยู..ชั้นอยากกลับบ้าน” ไม่รู้เหมือนกันว่าผมเป็นอะไร ไม่อยากจะทำอะไร ไม่อยากจะเจอหน้าจิน ไม่อยากจะอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว

“ทำไมล่ะทัตจัง.. อ๊ะร้องไห้ทำไมอีกเนี่ย เจอตัวอะไรคลานมาตามพื้นหรือไง” เหมือนยูจะตกใจมากที่ผมกลับมาร้องไห้อีกครั้ง จนต้องรีบเอามือมาปาดน้ำตาอีกครั้ง ..เฮ้ย!!! ผมไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่กลัวพวกแมลงสาบ หรือหนูนะ

“..ยู อยากกลับบ้านแล้ว” ผมรีบจูงมือยูเดินผ่านหลังของจินที่ยืนล้อมกรอบคาเมะอยู่ที่ผนังทันที

“..คาเมะจัง ชั้นกลับบ้านก่อนนะ” แต่ยังไงในฐานะหัวหน้าวงผมก็ยังคงต้องบอกลาสมาชิกในวงอยู่ดี ถึงแม้ว่าจะไม่อยากจะยุ่งกับคนยืนอยู่กับร่างบางด้วยก็ตาม ..จากนั้นผมก็กลับเข้าไปในห้องซ้อมรีบโกยข้าวของที่กองพะเนินอยู่หน้ากระจกแล้วจรลีกลับบ้านทันที

“ทัตจัง ชั้นไปส่งมั้ย??” เสียงยูเจ้าเก่าดังมาอีกครั้ง ผมเพียงแค่หันไปส่ายหน้ายิ้มน้อยๆให้กับยู แล้วรีบวิ่งออกไปทันที

..คอยดูนะ อคานิชิ ต่อไปชั้นจะทำให้นายขาดชั้นไม่ได้.. แต่ชั้นไม่ได้ชอบนายนะ ชั้นทำเพื่อแก้แค้นนายจริงๆ

ตอนเช้าที่อากาศสดใส.. ผมออกมายืนยืดเส้นยืดสายหน้าบ้านเล็กน้อย ฮ้า~~สดชื่นจัง

“ไปแล้วนะคร้าบ” ผมบอกลาคนในบ้านแล้วเดินออกมาทันที

..หน้าห้องซ้อม ผมคิดอยู่นานว่าจะทำยังไงให้จินรู้อย่างเดียวว่าผมคิดยังไง

“ไปจบกับเขาจริงๆ ให้ได้ก่อน อย่าเหลือเยื่อใยให้คนก่อน เลิกคบให้แน่นอน ทำได้ไหม ไปจบกับเขาจริงๆ ให้มันขาด ให้เธอมีรักเดียว มีแต่ฉัน ไว้ในใจ เธอทำได้วันไหน แล้วค่อยกลับมารักกัน..” ถ้าจินชอบที่จะร้องเพลงสื่อความหมายนัก แน่นอนผมก็นักร้องเสียงดี หน้าตาดี ทำไมผมจะร้องบ้างไม่ได้

“แหม..ทัตจังอารมณ์ดีจังนะ” จุนโนะยิ้มรับอรุณให้ผม แน่นอนครับผมไม่เอาเรื่องไอ้อ้วนนั่นมาปนกับเรื่องลิงทะโมนที่รักอีกสี่ตัวของผมหรอก

“อื้อ..เมื่อวานปวดขาหายรึยังล่ะจุนโนะ??” ผมแสดงความห่วงใยกับลูกลิง พร้อมทั้งส่งรอยยิ้มที่คิดว่าจริงใจที่สุดไปให้

“ทัตจังมาแล้วหรอ..คิดถึงจังเลย” คนที่นั่งอยู่ในห้องฟังการทักทายของผมกับจุนโนะมานานเดินมาทักทายผมบ้าง โดยการสวมกอดผมจากข้างหลังแถมยังขโมยความหอมของแก้มที่ผมนั่งแต่งแต้มตอนเช้าไปอีกแน่ะ..ไอ้หน้ารันเวย์ดอนเมือง(ด้าน) เมื่อวานเพิ่งบอกว่ายังรักคาเมะจังอยู่ วันนี้ทำมาบอกว่าคิดถึง ฝันไปเถอะว่าผมจะใจอ่อน

“อ่าว..ทัตจังมาถึงแล้วหรอ ทำไมหน้าแดงจังไม่สบายรึป่าว” ยูที่รัก เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องซ้อมแล้วก็แสดงความเป็นห่วงผมทันทีที่เป็นว่าผมหน้าแดง.. เห๋!!ผมหน้าแดงหรอ ..หรือว่าจะเพราะไอ้อ้อมกอดอันอบอุ่นนี่กันนะ ใช่แล้ว..ต้องใช่แน่ๆ ก็หน้าผมมันก็แค่รันเวย์สุวรรณภูมินิ่ จะไปทนอะไรที่ผิดศีลธรรมแบบนี้ก็ย่อมไม่ได้ ..เมื่อคิดได้ผมก็รีบสะบัดออกทันที แต่ไม่ว่าผมจะสะบัดยังไงไอ้มือ(กาว)ช้างนี่ก็ยังไม่ยอมออกซักที

“ใครบอกล่ะยู..ที่ทัตจังหน้าแดงนี่เพราะว่าเขินต่างหากล่ะ” โห..พี่คร๊าบ ไม่ทราบว่ากระต่ายตัวไหนขุดดินขึ้นมาบอกหรอครับว่าผมเขินอ่ะ หน้ารันเวย์ดอนเมืองจริงๆ หลังจากดิ้นมาได้ซักพักพอเห็นว่าไม่หลุดเลยต้องใช้ความไม้แข็งกันล่ะครับ

“อคานิชิ..จะปล่อยหรือไม่ปล่อย ชั้นไม่ว่างมาเล่นกับนายหรอกนะ งานชั้นมีเยอะแยะ..” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา พร้อมกับหันไปมองหน้าเจ้าของวงแขนแกร่ง ที่ตอนนี้หน้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นหมูต้มน้ำปลา(ซีด) ..แต่แล้วใบหน้านั้นก็กลับปรากฎรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้มาอีกครั้ง พร้อมกับเลื่อนริมฝีปากได้รูปนั่นมาประทับลงบนแก้มนิ่มของผม

“ไม่ได้ล้อเล่นซะหน่อย ชั้นเอาจริงนะ สำหรับทัตจังชั้นจริงจังเสมอแหละ” หนอย..ดูมันที่ผ่านมายังไม่สำนึก ..ถ้าอย่างนั้นล่ะก็

“เฮ้อ~~ จินเลิกยุ่งได้แล้ว รำคาญเต็มที ไปไกลๆซักทีเฮอะ ชั้นจะได้ทำอย่างอื่นต่อ” ผมพยายามทำเสียงให้หงุดหงิดกว่าเดิม แต่ไม่รู้เป็นอะไรพูดไปใจผมก็เริ่มสั่น และถึงแม้จะแค่ชั่ววูบ แต่พบกลับรู้สึกได้ถึงอ้อมกอดของจินที่กระตุกเล็กน้อยหลังจากที่ผมพูดจบ แต่พอผมหันไปก็พบกับรอยยิ้มเหมือนเดิม แล้วอาการเมื่อกี้หมายความว่ายังไงกันนะ โอ้ย!!..ทนไม่ไหวแล้วน้า~~

“โอ้ย!!!” ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เสียงของผม ผมไม่ได้คิดดังขนาดนั้นซะหน่อย แล้วหลังจากที่มองไปรอบๆก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่เสียงของลิงทะโมนในวงด้วย และ the last oneก็แน่นอนครับจะเป็นเสียงใครไปได้นอกจากคนด้านหลังที่กำลังใช้อ้อมกอดอันอบอุ่นล้อมรอบกายอันบอบบางของผมอยู่

“เจ็บนะทัตจัง..เหยียบเท้าชั้นทำไมเนี่ย??” จินโวยวายต่อไป แต่ก็ยังคงความเหนียวไว้ ไม่ยอมปล่อยเหมือนเดิม ท่าทางที่ผมคิดว่าเมื่อกี้จินเป็นอะไร ผมคงคิดไปเองคนเดียวแล้วล่ะครับ..

“ก็ชั้นไม่อยากจะยุ่งกับนายนี่.. ไม่อยากจะถูกตัวกับนาย.. ไม่อยากจะคุยกับนาย.. แม้แต่หน้านายชั้นยังไม่อยากจะมองเลย” โอ้ย..ไม่รู้เป็นอะไร ทั้งๆที่คำพูดนี้ต้องทำให้จินเจ็บ แต่ผมกลับเจ็บ ..เจ็บมาก ..เจ็บมากจนน้ำตาของผมเริ่มจะรื้อขึ้นมาอีกครั้ง

“ได้!!! ในเมื่อทัตจังพูดอย่างนั้น ชั้นจะไม่รบกวนนายอีกต่อไป ไม่ถูกตัวนาย ไม่คุยกับนาย แม้แต่หน้าสวยๆของนายชั้นก็จะไม่มอง” คำพูดของจินมันทำให้ผมเจ็บเหลือเกิน พอพูดจบจินก็ปล่อยมือจากร่างของผมทันที และทันทีที่ผมเป็นอิสระ ร่างผมก็โน้มตัวไปตามแรงโน้มถ่วงของโลกโดยที่ผมไม่อาจต้านทานได้เลย ..แค่นี้ใช่มั้ยจิน ความรักที่จินมีให้กับชั้น มีแค่นี้ใช่มั้ย??? เมื่อผมคิดได้อย่างนั้นผมก็เลยเหลือบไปด้านหลัง หวังจะมองใบหน้าจินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดใจจากจินจริงๆซักที แต่ภาพที่ผมเห็นก็มีเพียงร่างกายที่ยืนนิ่งกับใบหน้าที่เฉยชา แต่บนใบหน้านั้นกลับปรากฎน้ำใสๆที่ไหลลงมาจากดวงตาทั้งสอง ..มันหมายความว่ายังไงกันนะ ชั้นไม่เห็นจะเข้าใจความหมายของมันเลยจิน ไม่เข้าใจเลยจริงๆ .. แต่ไม่ว่ามันจะหมายถึงอะไรก็ตาม ผมก็ยังคงเจ็บเหลือเกิน เจ็บที่ใจที่ไม่สามารถทำให้จินให้ความสำคัญกับตนเองได้ แถมยังไปเสียน้ำตาให้กับคนอย่างจินอีกต่างหาก

“ทัตจัง!!ทัตจัง!!” เสียงเพื่อนที่ตะโกนโหวกเหวกไม่ได้ทำให้ผมมีสติขึ้นเลย ความทรงจำสุดท้ายที่จำได้ก็คือ ..น้ำตาของผมที่ไหลลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้กับหัวใจของผมที่เจ็บราวกับว่ามันจะไม่ทำงานอีกต่อไป

..หนึ่งสัปดาห์แล้วที่ผมเอาแต่อยู่ในห้อง ไม่ได้ออกไปทำงานหรือเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆเหมือนอย่างเคย ผมนั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆและความรู้สึกของตนเองสำหรับเรื่องที่เพิ่งผ่านมาไม่นาน แต่มันกลับทำผมเจ็บปวด จนผมเริ่มที่จะล้ากับการมีชีวิตอยู่ แม้เพื่อนๆในวงทั้งสี่คนจะคอยมาเยี่ยมเยียนและคอยสร้างเสียงหัวเราะให้ผม แต่คนๆนึงที่ผมต้องการให้มา กลับไม่มาให้ผมเห็นหน้าเลยซักครั้ง ..นี่ผมรู้สึกยังไงกันแน่นะ ผมรักจินจริงๆหรอ ..แต่ผมไม่ใช่เกย์นี่นาจะไปรักผู้ชายด้วยกันได้ยังไง

‘แอ๊ด~~’ เสียงบานประตูห้องผมดังขึ้น ทำให้ผมต้องละสายตาไปมอง ..แล้วภาพตรงหน้าก็ต้องทำให้น้ำใสๆที่ไหลมาเกือบทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาไหลลงมาอีกครั้ง

“จิน..” คนตรงหน้านี้ให้อคานิชิที่ผมเคยรู้จักจริงๆน่ะหรอ..ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาอยู่เสมอ บัดนี้ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยหนาดเครา ร่างกายที่ดูอวบสมส่วนกลับผอมลงอย่างน่าใจหาย กลิ่นกายที่เคยหอมด้วยกลิ่นน้ำหอมจางๆบัดนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นกลิ่นแอลกฮอล์กที่ฉุนจนชวนอาเจียน

“ท..ทัตจัง..” แม้กระทั่งเสียงที่เคยฟังดูสดใส แต่วันนี้กลับกลายเป็นแหบแห้ง ..ไม่เหมือนจินที่ผมเคยรู้จักเลยสักนิด

“อ๊ะ!!” ผมผละเล็กน้อยเมื่อจินโผร่างทั้งร่างเข้ามากอดผมไว้ ครั้งนี้ไม่ใช่อ้อมกอดอันอ่อนโยนเหมือนที่ผ่านๆมา แต่กลับเป็นอ้อมกอดทีมีแต่ความหวาดกลัว จินกอดผมแน่นราวกับว่าผมจะหายไปไหน ..น้ำตาของผมที่ไหลอยู่เมื่อครู่บัดนี้กลับหลั่งออกมามากมายราวกับน้ำตกช่วงที่น้ำกำลังหลาก(เว่อร์ไป..) ..หนึ่งสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกันทำให้ผมรู้ว่าผมต้องการเค้ามาเพียงใด อ้อมกอดอันอ่อนโยนของจิน.. เสียงที่คอยบอกว่ารัก.. ริมฝีปากที่คอยยั่วเย้าราวกับจะกินผมเข้าไปทั้งตัว ..’..ผมรักจิน..’ แม้ผมจะรู้ว่าในใจจินยังคงมีแต่คาเมะก็ตาม..

“..ทัตจัง ขอโทษ ชั้นขอโทษ ..ชั้นรักทัตจังจริงๆนะ ชั้นขาดทัตจังไม่ได้ หนึ่งสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกันมันทำให้รู้ว่าชั้นรักทัตจังมากแค่ไหน มันทำให้รู้ว่าความรู้สึกที่ชั้นมีให้คาเมะเป็นแค่ความรู้สึกเสียดายที่เคยใช้เวลาร่วมกันมาแสนนาน ตอนนี้ชั้นรู้แล้วว่าคนที่ชั้นรักคือใคร ..ทัตจังยกโทษให้ชั้นนะ ..ยกโทษให้ชั้น แม้ทัตจังจะไม่ได้รักชั้นก็ตาม แต่ชั้นขอรักทัตจังต่อไปได้ใช่มั้ย??? แล้วได้โปรดอย่าพูดว่ารังเกียจกัน ..มันเจ็บเหลือเกิน เจ็บยิ่งกว่าโดนเข็มนับร้อยทิ่มซะอีก ขอได้มั้ยทัตจัง?? อย่าพูดแบบนั้นอีกจะได้มั้ย” ราวกับสามารถอ่านความคิดของผมออก จินเอ่ยปากบอกเรื่องของตัวเองกับคาเมะออกมาอย่างเปิดเผยมันทำให้น้ำตาที่ผมพยายามกลั้นมันเมื่อครู่ไหลออกมาด้วยความดีใจอีกครั้ง อีกทั้งเสียงสั่นๆของจินที่พล่ำขอโทษ มันไม่ได้ยากเกินไปที่ผมจะรู้ได้ว่าจินกำลังร้องไห้ จิน..ที่ไม่เคยเสียน้ำตาไม่ว่ากับเรื่องอะไรก็ตาม กลับร้องไห้ออกมาโดยไม่ปิดบัง ..มือทั้งสองข้างของผมค่อยๆเอื้อมมือไปกอดตอบอ้อมกอดของจิน ก่อนที่ผมจะติดสินใจพูดบางอย่างออกไป

“ชั้นรักจิน..” ..ผมเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น รอฟังคำตอบจากจิน ไม่ว่าจินจะล้อเล่นหรือเพียงแค่หลอกลวงก็ตาม ผมก็พร้อมที่จะยอมรับมัน

“ชั้นรู้.. ชั้นรู้ว่าทัตจังคงจะไม่ยกโทษให้ชั้นแล้ว ชั้นไม่หวังความรักของทัตจัง แต่ขอแค่ได้อยู่เคียงข้างกันก็ยังดี” ..อะไรของมันเนี่ย เคยฟังที่คนอื่นพูดมั่งมั้ย?? อุตส่าห์รวบรวมความกล้าตั้งนาน ไอ้เกย์อ้วนนี่..

“..ชั้นรู้.. ห๊ะ!!! เมื่อกี้ทัตจังว่าอะไรนะ?? ทัตจังรักชั้นหรอ?? ชั้นหูไม่ฝาดใช้มั้ย?? ทัตจัง..ทัตจังรักชั้นใช่มั้ย?? ..จริงนะ??” โห..ไอ้นี่ ลามปาม ได้ทีเอาใหญ่.. ไม่ใช่อะไรหรอกครับ หลังจากที่จินเริ่มรู้ตัวว่าผมสารภาพความในใจของผมไป ไอ้อ้วนนี่ก็รีบเข้ามากอด..จูบ..ลูบ..คลำ..จนผมจะสึกไปหมดทั้งตัวแล้วเนี่ย ..ตอนนี้หน้าผมก็คงแดงไม่ต่างจากซองอั่งเปาที่ผมได้เป็นประจำทุกปีหรอกครับ..

“...” ผมยิ้มไปกับการกระทำของจินได้ซักพัก อยู่ๆดีจินก็หยุดมือ รอยยิ้มที่เคยเปื้อนอยู่บนในหน้าก็กลับเปลี่ยนไปเป็นใบหน้าที่มีแต่ความตึงเครียด เป็นอะไรอีกวะ หนวดก็ไม่โกนยังมาทำหน้าโหดอีก

“ทัตจัง..” เสียงเรียบๆของจินที่ให้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงพิกล ..แล้วเหมือนลางสังหรณ์ของผมก็เป็นจริงเมื่อจินค่อยๆโน้มตัวเข้ามาหาผม ...เฮ้ย!! อย่าเข้ามาน้า~ เค้ามีพระน้า~ ผมพยายามถอยหนี แต่ก็นะ ผมจะหนีไปไหนได้ล่า~ ในเมื่อเตียงผมมันก็มีแค่นี้อะ ผมไม่ใช่สไปเดอร์แมนนะที่จะกระโดดหนีขึ้นไปทางหลังคาน่ะ... โอ้ย!! หนูกลัว ..แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แหละครับ ทำได้อย่างเดียวคือ...หลับตาปี๋!!

“ผอมลงไปเยอะเลยนะ..” นิ้วเรียวที่กำลังคร่อมร่างผมอยู่จับผมของผมที่ยุ่งเหยิงรุงรังให้ไปอาศัยอยู่ที่หลังหู(เรียกง่ายๆว่าทัดหูนั่นแหละ..) โห..ไอ้อ้วน แล้วแกจะขึ้นมาคร่อมชั้นหาเตี่ยแกหร๊อ!!!

“อ..อื้อ..ไม่ค่อยกินข้าวอ่ะ กำลังไดเอทอยู่” เอ่อ..สตอเบอรี่ชิ้นโตเลยทีเดียว ความจริงผมเป็นโรคคิดถึงจินจนกินไม่ได้นอนไม่หลับอ่ะครับ

“..คบกับชั้นนะ ชั้นอยากเป็นคนที่จะคอยดูแลทัตจัง แล้วก็อยู่ข้างๆทัตจังตลอดไป ..เป็นชั้นได้มั้ย??” จินมองผมอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ ..ฉ่า~ ย่างหมูในร้านบาร์ บี คิว พลาซ่ากลับมาอีกแล้วครับ ไอ้อ้วนนี่..แกถามชั้นทั้งๆที่คร่อมชั้นอยู่อย่างนี้ ถ้าชั้นตอบไม่แกจะข่มชืนชั้นมั้ยเนี่ย?? ..อืม~~ ถ้าผมคบกับจินผมก็ต้องเป็นเกย์นะสิ ม่ายนะ..ผมม่ายเปน...

“อ..อือ..” โธ่..ไอ้ปากพาซวยเอ้ย.. ไหงคิดอย่าง ถึงพูดอีกอย่างฟระ..

“จริงนะ..งั้นเป็นแฟนชั้นแล้วนะ อคานิชิ ทัตซึยะ...” โห..คอมกรีต84ชั้นจริง เปลี่ยนชาติตระกูลให้เลยเรียบร้อย ..โอย~~ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเตารีดเลยครับ ..ร้อน..ร้อนมาก..

“มั่วแล้ว.. ต้องเป็นอุเอดะ จินต่างหากเล่า” ..ผมรู้สึกด้วยตัวเองเลยครับว่า อคานิชิ ทัตซึยะเพราะกว่าเยอะ แต่ทำไงได้ครับ ผมก็ต้องเล่นตัวซะหน่อยเดี๋ยวจะถูกหาว่าเป็นคนใจง่าย

“อะไรกัน อคานิชิ ทัตซึยะ แต่งงานกันวันแรกก็เอาแต่ใจตัวเองแล้วหรอเนี่ย.. แย่จังนะ อย่างนี้ต้องสั่งสอนให้อยู่หมัดซะแล้ว” โห..ขอถอนคำพูดคอนกรีต84ชั้นเลยครับ อย่างไอ้หมอเนี่ยต้องเป็น พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน ปีล่าสุด1,125เล่มแล้ว เมื่อกี้ยังแฟน ยังไม่ถึงห้านาทีเราแต่งงานกันแล้วครับ -*- อ้า~~ อยู่ดีๆไอ้หมอนี่ก็โถมเข้ามากอดผมเต็มแรง ซุกไซร้ซอกคอจนผมรู้สึกจักจี้ชะมัด

“เฮ้!! จินทำไรอ่ะ.. ทำอาไร๊..” ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยครับ..

“ก็ทำให้คนรู้ว่า อคานิชิ ทัตซึยะมีเจ้าของแล้วน่ะสิ” พูดจบจินก็เอากระจกที่สางอยู่ข้างหัวนอนยื่นมาให้ผมดู อ๊า~~~~ พระเจ้า รอย..รอย.. รอยอะไรน่ะแดงๆ ผมไม่ยะกจะเคยเห็น ที่รู้ๆผมพยายามถูเท่าไหร่ก็ถูไม่ออก รอยอะไรเนี่ย??

“รอยอะไรอ่ะจิน?? ทำไมมันลบไม่ออก!!” ผมมองหน้าจิน..จาร้องไห้แล้วน้า ยิ้มอยู่นั่นหละ.. นี่มันรอยอารัยเนี่ย??

“ไร้เดียงสาจริงๆ แฟนของจิน..นี่ก็รอย Kiss Mark ไงล่ะ” อะไรคือ ‘คิดมาก’ วะ..-*- “”ผมพยายามเค้นสมองอย่างเต็มที่กับคำศัพท์ใหม่ที่ผมไม่เคยได้ยิน

“อ๊ะ!! จิน นายจะบ้าหรอ ทำไมทำงี้เนี่ย แล้วถ้าคนอื่นรู้เข้าจะเป็นยังไง??” ผมพยายามลุกขึ้นมาโวยวาย แต่ก็ไม่สามารถทานแรงของคนรักได้เลย..

“รักทัตจังนะ..จะอยู่ด้วยกันตลอดไป” จินกอดผมแน่น แล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหู พอให้ได้จักจี้เล่น กับคำพูดแสนหวานที่ทำเอาผมเลี่ยนไปอีกหลายวัน

“แต่ชั้นเกลียดนาย..” 55+ ผมล้อเล่นน่ะครับ แต่ท่าทางหน้าตาตอนนี้ผมพยายามเอาจริงสุดๆ

“อ..อื้อ.. มันคือความรู้สึกจริงๆของนายใช่มั้ย??” จินถามผมน้ำเสียงเศร้า เป็นไงล่ะ แกล้งผมไว้เยอะ ถึงเวลาเอาคืนของผมล่ะ... เฮ้ย!! แต่สงสัยผมจะแกล้งหนักไปหน่อยเพราะตอนนี้ดูเหมือนน้ำตาของจินจะรื้อขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่จินจะลุกจากตัวผม แล้วค่อยๆหันหลังเพื่อจะออกไปจากห้องผมราวกับภาพสโลโมชั่น ..ส่วนผมอ่ะหรอ กลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่เลยอะ 55+ ..แต่ก่อนที่จินจะเดินจากไปผมก็รั้งชายเสื้อจินไว้ พร้อมกับมอบหนึ่งประโยคกับหนึ่งเพลงให้กับหมูน้อยขี้น้อยใจ

“จิน..ขอโทษว่ะ พอดีชั้นมันเป็นชินG-Jr. ..ฉันโกหกเธอ อันที่จริงอยากให้เธอสนใจ ฉันโกหกเธอ อันที่จริงไม่อยากให้เธอใกล้ใคร เห็นแล้วอิจฉา มันอิจฉา หวงเธอในใจ ฉันโกหกเธอ อันที่จริงอยากจะยืนข้างเธอ ฉันโกหกเธอ อันที่จริงไม่อยากให้ใครใกล้เธอ ฉันได้แต่เผลอได้แต่ฝัน ปากฉันไม่ตรงกับใจ” พอร้องจบผมก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นอย่างกลั้นไม่อยู่ จนไม่ทันระวังตัว

“หนอย~~เจ้าเล่ห์นักนะ จะทำให้ชั้นช้ำใจตายหรือไง” พูดจบจินก็โถมตัวเข้ามาอุ้มผมแล้วก็หมุนวนไปรอบๆ จนผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างมีความสุข แล้วดูเหมือนไม่ใช่ผมคนเดียวด้วยสิที่มีความสุข เพราะคนตรงหน้าผมก็หัวเราะเสียงดังฟังดูมีความสุขไม่แพ้กัน ..จบแล้วสินะ เรื่องราวที่ไม่เข้าใจกัน ต่อไปนี้คงไม่มีเรื่องให้เสียน้ำตา แล้วก็จะพบแต่ความมสุขซะที

..สองสัปดาห์ผ่านไป..

ตอนนี้ชีวิตผมมีความสุขดีครับ..เรากำลังดูทีวีกันอยู่ล่ะ เอ่อ..ถ้าจะพูดให้ถูกคงเป็นผมคนเดียวมากกว่ามั้ง ส่วนคนที่ผมกำลังนั่งตักอยู่นี่ก็ พยายามล้วงโน่น จับนี่ จนผมปัดป้องตัวเองแทบไม่ทันเลยครับ

“พูดอะไรไม่ใจเย็นเย็น พูดดีดี ไม่ค่อยจะเป็น หรอกนะ แต่เธอห้ามหนักใจ ไม่ต้องทำเหมือนเธอจะโกรธ เรื่องอะไรก็ไม่ขอโทษได้ไหม เป็นแฟนกันต้องทน
อยากเห็นว่าเธอเป็นห่วง อยากให้หวงทุกห้านาที ก็นั่นน่ะสิ ฉันก็เลยชอบน้อยใจ อยากให้รู้ว่ารักหรือเปล่า แปลว่าฉันวุ่นวายใช่ไหม เออ ก็ได้ แต่ฉันก็เป็นแบบนั้น ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ ทำอะไรไม่ดีสักอย่าง จดเอาไว้ข้างข้างหน้าต่าง ทีหลังอย่าทำแบบนี้ ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ เธอคงเซ็งหัวใจล่ะสิ แก้เท่าไหร่ไม่หายสักที ถึงเป็นอย่างนี้ แต่ฉันก็มีแค่เธอ” ฉึก..ฉึก..ฉึก.. โอ้ย!! เพลงอะไรเนี่ย ทำไมมันตรงแบบนี้ เอาและครับ พอผมเลิกปัดป้อง พี่แกก็เริ่มหยุดมือ แล้วหันไปมองหน้าจอTVที่ทำผมอึ้งไปเมื่อกี้แทน ..แต่ผมไม่อยากให้จินได้ยินเพลงนี้นี่ ถ้าจินได้ยินนะต้องร้องแซวผมทุกๆสิบนาทีแน่ๆ เมื่อคิดได้ผมก็พยายามหันไปเอามือปิดหูจินอย่างสุดความสามารถ แต่มันก็ช้าไปแล้วอ่ะ ฮือ~~

“ตรงกับทัตจังจังนะเพลงเนี้ย.. ไปแต่งให้เค้าหรือป่าวเนี่ย??” น่านไงครับ ถ้าผมเดาหวยเก่งแบบนี้ผมคงเป็นเศรษฐีพันล้านไปแล้วล่ะครับ

“แต่ไม่เป็นไรน้า~ เพราะไม่ว่าทัตจังจะเป็นยังไงทัตจังก็ยังเป็นคนที่จินรักที่สุดเสมอเลย..” หลังจากที่ผมได้ฟังประโยคนี้ก็น้ำตารื้อขึ้นมาเลยครับ รักเหลือเกิน..ผมคงไม่สามารถรักใครได้เท่านี้อีกแล้วล่ะครับ

“เหมือนกันนะ.. เราจะมีกันตลอดไป..” ผมกระซิบเบาๆที่ข้างหูจิน พร้อมกับหน้าที่กำลังแดงแปร๊ดเป็น..เป็น..เป็น..อะไรดีล่ะ..อ่อ..เป็นแยมสตอเบอรี่เลยทีเดียว

“ชั้นทนไม่ไหวแล้วนะทัตจัง..” พูดจบจินก็อุ้มผมขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว

“ไม่ไหวปล่อยชั้นลงเซ่..แล้วจะไปไหนก็ไป..” ผมดิ้นโวยวายอยู่ในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งของจิน.. แล้วก็เป็นไปตามคาดว่าผมก็หนีไม่รอดครับ ต้องยอมให้ไอ้เกย์ถึกนี้งาบไปตามระเบียบ ..หลังอาหารสามเวลาเป็นอย่างน้อย ..แล้วแบบนี้ผมตัดสินใจถูกรึป่าวเนี่ยที่มาคบกับเกย์หื่นแบบนี้เนี่ย??

…The End…

Ps. ผมไม่ได้เป็นเกย์จริงๆนะ ทุกคนเชื่อผมใช่มั้ย??

Special Thanks:

เพลง ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ (มีล่า)

เพลง ตามใจปาก (ขนมจีน)

เพลง ปากไม่ตรงกับใน (ชินวุฒิ)

เพลง อย่าเล่นตัว (ไอซ์)

เพลง ไปจบกับเขาก่อน (คอมมอน เซน)

สุดท้าย.. พ.ว. (ขอบคุณที่คอยเชคคำให้แล้วก็คอมเม้นดีๆนะ)

 
End