DaiFuKu

ผมรักที่นี่จัง เพราะไม่มีที่ไหนที่จะสบายเท่าที่นี่อีกแล้ว.. เรียนก็ไม่ต้องเรียน มีข้าวอร่อยๆให้กินครบทุกมื้อ แถมมีคนหล่อๆให้มองตากันทุกวัน แถมปรนนิบัติกับผมอย่างกับผมเป็นเป็นพระราชาขนาดนั้น มีที่นี่ที่เดียวเท่านั้น ..คอนโดของนิชิคิโด เรียว - อุเอดะ ทัตซึยะ

 

°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø,¸¸,ø¤º°

- 04 -

“เฮ้!! ตื่นได้แล้ว..” เสียงตะโกนที่แว่วมาเข้าหูไม่ได้ทำแก้วหูผมสะเทือนซักเท่าไหร่ เพราะงั้นก็ไม่จำเป็นที่เปลือกตาของผมจะขยับเปิดเต็มที่เพื่อรับแสงตะวันเข้าสู่เรตินาในตอนนี้

 

“จะตื่นมาดีๆ หรือจะตื่นพร้อมกับปากที่บวมเจ่อห๊ะ!!” อะไรคือปากที่บวมเจ่อ?? ผมไม่กลัวหรอก ใครก็ไม่สามารถเอาอะไรมาขู่เพื่อทำให้ผมตื่นได้หรอก

 

“อ..อื้อ...!!” ผมรู้แล้วว่าอะไรคือปากบวมเจ่อ เมื่อหมอนี่ไม่พูดพล่ามทำเพลง มาถึงก็จับผมไปประกบปากทำการฆาตกรรมให้ขาดอากาศหายใจทันที โอย~ ไม่ว่าหมอนี่จะจูบผมกี่ครั้ง ผมก็ขอสาบานให้ฟ้าผ่าว่า..หมอนี่จูบเก่งเป็นบ้า ..เฮ้ย!! เดี๋ยวก่อน สต๊อปเป็ด โฌตโตะมาตเตะ โมเม้นพลีส ..ทำไมตัวของหมอนี่ถึงมีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงล่ะ ..หนอยแน่ะ!! ทำทีกลับมาจูบเรา ความจริงเมื่อกี้แอบไปหาผู้หญิงที่ไหนมาก็ไม่รู้ ..คิดน้อยใจไป น้ำตาก็พาลไหลออกมา ทำไมเดี๋ยวนี้ต่อมน้ำตาผมถึงทำงานดีจังนะ

 

“เฮ้ย!! ร้องไห้ทำไม เป็นอะไร เจ็บตรงไหนรึป่าว??” ผมส่ายหน้าช้าๆให้เป็นคำตอบ จะให้บอกได้ยังไงล่ะว่าที่ๆเจ็บที่สุดตอนนี้คงหนีไม่พ้นที่ใจของผมเป็นแน่ นายทำงานอะไรกันแน่นะ ถึงมีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงติดมาแบบนี้ ..ปลายนิ้วที่คอยปาดน้ำตาให้ผมเป็นพัลวัน ช่างอบอุ่นเหลือเกิน เค้าจะรู้มั้ยนะว่าผมคิดยังไงกับเค้า?? รู้สึกยังไง?? ผมช่างเป็นคนที่เห็นแก่ตัวเหลือเกิน เจอกันแค่วันเดียวก็อยากให้เค้ามีแต่ผมคนเดียวเท่านั้น..

 

“วันนี้ เรียวจังไปไหนมาหรอ?? กลับมาเย็นจัง” ผมถามคนร่างหนาตรงหน้า หลังจะเบนสายตาไปทางหน้าต่าง เพื่อหลบสายตาสงสัยของคนตรงหน้า แล้วพบกับท้องฟ้าสีครึ้ม ที่เดอะซันได้ลับขอบฟ้าไปเสียแล้ว

 

“ทำงานน่ะ.. แหน่ะอย่าบอกนะว่าคิดถึง ..ฮ่าๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นครั้งนี้จะยกโทษเรื่องที่ไม่ยอมเรียกว่าดาร์ลิ้งให้ละกัน” หมอนี่ใช้ตัวเองเป็นแกนกลางให้ดวงอาทิตย์หมุนรอบหรือไงนะ ถึงได้พูดเอง เออเองได้เก่งขนาดนี้ ..แถมพูดจบก็ดึงเอาผมไปนั่งตักอุ่นนั่น โยกตัวไปมาเบาๆ ราวกับว่าผมเป็นเด็กตัวน้อยๆอย่างนั้นแหละ ..ทำไมอ้อมกอดของหมอนี่ถึงได้อุ่นนักนะ?? หลังจากที่ผมโดนหมอนี่โยกตัวไปมาพอให้รู้สึกมึนๆแล้ว ผมก็ค่อยๆซุกหน้าลงไปกับซอกคอเรียวนั่น แอบสูดความหอมเล็กน้อย ถึงแม้จะไม่ค่อยพอใจที่มีกลิ่นคนอื่นมาแทรกแซงกลิ่นหอมของร่างตรงหน้าก็เถอะ.. อืม~ สบายจัง

 

“หิวรึยังเนี่ย?? ท่าทางจะหลับตั้งแต่ชั้นออกไปห้องนะเนี่ย... งั้นก็คงยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงด้วยแน่ๆ” ผมพยักหน้าเล็กน้อย เพื่อเป็นการบอกว่า วันนี้ผมหลับตั้งแต่เค้าบอกว่าเค้าออกไปทำงานนั่นแหละ ข้าวเขิ้วไม่ต้องพูดถึง ในท้องตอนนี้มีแต่พยาธิล้วนๆ

 

“งั้นออกไปกินข้าวนอกบ้านกัน..” กินข้าวนอกบ้านงั้นหรอ?? ตั้งแต่ผมสิบขวบ ผมก็ไม่เคยได้กินข้าวนอกบ้านอีกเลย รียนก็ต้องเรียนที่บ้าน ทุกอย่างต้องทำในบ้านหมด.. อยากออกไปกินข้าวข้างนอกบ้างจัง แต่ถ้ายูกับคิส่งคนมาตามหาเค้าล่ะ ..อืม~ แต่ไม่หรอกมั้ง?? ก็ไม่มีใครสนใจเราแล้วนิ โอ้ย!! คิดแล้วน้ำตาก็พาลไหลออกมาอีกรอบ ผมส่ายหน้าเพื่อเป็นคำตอบให่คนร่างสูงที่กำลังโอบกอดผมอยู่ว่าผมจะไม่ยอมออกไปไหนทั้งนั้น ..เพราะถ้ารู้ว่าไม่มีใครออกมาตามหาผมเลย ผมต้องร้องไห้ไปทั้งชาติแน่ๆ

 

“ทำไมล่ะฮันนี่?? ไม่อยากไปกินข้าวกับดาร์ลิ้งหรอ??” ผมส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว ใครจะไม่อยากออกไปดินเนอร์กัยคนที่ตัวเองรักล่ะ ..ผมเงยหน้ามาสบตาเจ้าของดวงตาโศกคู่นั้น แล้วพูดด้วยเสียงที่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเป็นคำตอบของสาเหตุที่คนตรงหน้าอยากรู้

 

“เราอยากอยู่กับดาร์ลิ้งสองต่อสองน่ะ” เพียงประโยคเดียวที่ผมพูด อ้อมแขนแกร่งนั่นก็กระชับขึ้นจนซี่โครงผมแทบหัก แอ๊ก!! ฆาตกรรมโหด เหยื่อโดนรัดซี่โครงหักกลางห้อง สาเหตุเกิดจากชายหนุ่มอิจฉาหน้าตาอันหล่อเหลาของผู้ตาย ..ผมยิ้มบางๆให้กับฆาตกรโหด ก่อนก้มลงไปหอมแก้มเบาๆ

 

“หิวแล้ว..” พูดไม่พูดเปล่า ผมมีเสียงร้องที่ดังควบกับคำพูดของผมเป็นการยืดยัน นั่งยัน นอนยัน ความหิวที่ยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เที่ยงของผม

 

“อื้อ.. งั้นเดี๋ยวจะไปทำอะไรให้กินนะ” อาหารฝีมือหมอนี่ก็อร่อย แต่ถ้าให้เลิศกว่านั้นขอโทร.สั่งได้มั้ย?? เร็วดี ..เร็วเท่าความคิด ผมรีบจับชายเสื้อหมอนั่นไว้ทันที

 

“สั่งเอาได้มั้ย?? อยากกินเร็วๆอ่ะ” คนตรงหน้ายิ้มให้กับคำถามของผมแล้วขยี้หัวผมเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปโทรศัพท์ จากนั้นหมอนั่นก็เดินมานั่งทำหน้าจริงจังต่อหน้าผมอีกแล้ว

 

“เป็นอะไรเนี่ย?? ตั้งแต่กลับมาทำไม่นายถึงไม่ร่าเริงเลย” ผมส่ายหัวเบาๆ จะให้พูดไปงั้นหรอ?? ว่าคิดถึงสิ่งที่ยูเคยดุ เวลาที่โดนคิแกล้ง เวลาที่ฟังพวกแม่บ้านแอบนินทา แล้วก็เสียงของพ่อที่คอยต่อว่าเวลาที่เราทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ ทั้งๆที่เป็นอะไรที่ไม่น่าจดจำ แต่สิ่งเหล่านั้นกลับทำให้ผมคิดถึงคนเหล่านั้นจนแทบทนไม่ไหว ..ผมเลือกที่จะเดินหนีคนหน้าตาดีบนเตียงไปเปิดทีวีดู โดยไม่สนใจคำสั่งประกาศิตที่ว่า ’ห้ามเดิน’ อีกต่อไป

 

‘พระอภัยมณี หม่อมชั้นรักพระองค์ พระองค์อย่าทิ้งหม่อมชั้นไปนะเพคะ..ฮือๆ’ โอ้ย!! นี่ขนาดผมดูทีวียังมีภาพหมอนี่โดนผู้หญิงกอดตามมาหลอกหลอนอีกหรอเนี่ย?? เอ๊ะ!! หมอนี่ในทีวีงั้นหรอ?? ผมขยี้ตาอีกครั้ง เพื่อมองให้แน่ใจว่าคนที่อยู่ในทีวีเป็นคนที่ผมเห็นจริงๆหรือป่าว??

 

“หล่อใช่มั้ยหล่ะ??” เสียงยียวนที่ชอบปล่อยสุนัขออกมาเดินเล่น ดังขึ้นข้างๆหูของผม ..แต่ยังไม่ทันจะได้หันไปโวยวายอะไร กลับมีข่าวด่วนขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

‘ขณะนี้บุตรชายคนเดียวของตระกูลอุเอดะ ได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่อง...ปิ๊บ’ ผมกดปิดทีวีทันทีหลังจากที่ได้ยินข่าวดังกล่าว ใครจะเป็นดาราก็ช่าง แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทุกคนกำลังออกตามหาผม ผมหันกลับมามองคนที่อยู่ด้านหลังที่กำลังทำท่าครุ่นคิดอะไรซักอย่างอยู่..

 

“อุเอดะ... อุเอดะ ทัตซึยะ เธอเป็นคุณหนูตระกูลอุเอดะงั้นหรอ??” ถ้าหากเค้ารู้เค้าจะรังเกียจเรามั้ย?? ผมจำได้ ตอนที่ผมยังเป็นเด็ก ใครก็ตรามที่รู้ว่าผมเป็นลูกของยากูซ่าต่างก็พากันกลัวผมทั้งนั้น ทั้งโดนรังแก แล้วก็โดนล้อเรื่องหน้าตา แล้วถ้าหากหมอนี่รู้ล่ะ?? ..หลังจากที่ผมพยายามใช้รอยหยักทั้งหมดในสมองไต่ตรองดูแล้ว ผมก็ตัดสินใจที่จะส่ายหัวเหื่อเป็นการปฏิเสธที่จะยอมรับการเป็นคุณหนูของตระกูลอุเอดะ

 

“คงเป็นลูกชายของพ่อเลี้ยงน่ะ.. คนอย่างเราคงไม่สำคัญขนาดที่เค้าจะออกตามหาหรอก“ หลังพูดจบหมอนี่ก็สวมกอดผมจากด้านหลังโซฟาตัวที่ผมนั่งอยู่ ..พระเจ้าครับ คืนนี้..คืนนี้เท่านั้น..ที่ผมจะขอมีความสุขกับคนที่ผมรัก จากนั้นผมจะยอมตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตเค้า ก่อนที่ผมจะทำให้คนที่ผมรักเดือดร้อน ถ้าหากผมยังคิดจะอยู่กับเค้าต่อไป

 

“เรียวจัง ไปที่เตียงกันเถอะ” ใครจะว่าผมใจง่ายก็ตามใจ แต่หากใครที่เคยมีรักแรกพบ และต้องจากกับเค้าภายในเวลาไม่ถึงสิบสองชั่วโมงแบบผม คนคนนั้นอาจจะเข้าใจผมก็ได้ว่าทำไมผมถึงเลือกที่จะทำแบบนี้ ..ใบหน้าหล่อเหลาที่ออกจะดูงงกับคำพูดของผมเล็กน้อย แต่ก็ยอมอุ้มผมไปที่เตียงตามคำขอแต่โดยดี

 

“กอดเราหน่อยได้มั้ย??” หลังจากที่ตัวถึงเตียง ผมก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวยาว แล้วขอสิ่งที่ต้องการจากคนตรงหน้าทันที ..ร่างหนาที่กำลังจะเดินเข้ามาสวมกอดผมอย่างงงๆกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อมีเสียงมารผจญดังขึ้น

 

‘ปิ๊งป่อง~ อาหารที่สั่งมาส่งแล้วคร๊าบ~’ ราวกับทุกอย่างหยุดชะงัก.. คนร่างสูงอุ้มผมไปไว้ที่โต๊ะกินข้าวก่อนที่จะไปรับอาหารที่สั่งจากทางหน้าห้อง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับอาหารไม่คุ้นตาสองจาน

 

“ลองกินดูสิ ...ผัดไทกุ้งสด สูตรเด็ดจากประเทศไทย” ผมมองหน้าตาอาหารที่ไม่คุ้นตาที่อยู่ตรงหน้า อะไรเนี่ย?? แต่ยังไม่ทันที่จะได้สงสัยอะไรต่อ ก็มีมือขาวๆยื่นตะเกียบที่พันเส้นมาจ่ออยู่ที่ปากของผมซะแล้ว

 

“..กินได้จริงหรอ??” ต้องเข้าใจนะครับ ปกติอยู่ที่บ้านก็กินแต่อาการญี่ปุ่น พิซซ่ายังไม่เคยได้แตะเลย แล้วนี้อะไรก็ไม่รู้ผักเต็มเลย ..หลังจากผมเห็นคนตรงหน้าพยักหน้าให้ช้าๆ ก็รีบงับตะเกียบตรงหน้าเข้าปากทันที อืม~

 

“อ๊ะ!! อร่อยจัง..” ว่าแล้วผมก็รีบลงมือฟาดอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างลืมความเศร้าไปเลย มีผลัดกันป้อนบ้างเล็กน้อย จะได้มีความหวานเข้าสู่กระแสเลือดทำให้ไม่เครียด ตามติดมาด้วยของหวานที่เรียวจังบอกว่าเป็น ‘ลอดช่อง’ จากประเทศไทยเหมือนกัน ..อย่าให้เซด อร่อยสุด แต่ถ้าจะให้ที่สุดของที่สุดจริงๆก็คงจะต้องมีคนหล่อๆตรงหน้ายื่นมือมาป้อนด้วยเนี่ยแหละ

 

หลังจากทานอาหารสุดแสนจะอร่อยเสร็จ หมอนั่นก็จับผมเปลื้องผ้าอาบน้ำทันที ..ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ผมถึงรู้สึกว่า แผลบนร่างกายมันหายไปหมดแล้ว ไม่มีความเจ็บ หรือปวดที่ไหนทั้งสิ้น อาจจะเป็นเพราะหนึ่งวันที่ผ่านมาผมได้รับแต่ความอ่อนโยนและการดูแลอย่างดีจากคนตรงหน้าก็ได้มั้ง??

 

“นี่ๆเขยิบไปหน่อยซิ เดี๋ยวชั้นจะลงไปด้วย ตัวก็เล็กนิดเดียว นั่งซะเต็มอ่างเลย” โอ้~ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งวันที่ผ่านมาเลยก็เป็นได้ ที่หมอนี่บอกว่าผมตัวเล็ก ..ผมยิ้มเล็กๆให้กับคำชม(รึเปล่า??)ของตรงหน้า แล้วก็เขยิบไปเป็นเนื้อเดียวกับอ่างอาบน้ำ ก่อนจะเห็นหมอนี่ถอดเสื้อผ้าให้เห็นมังกรพงาดฟ้า แล้วก้าวลงอ่างอย่างไม่อายฟ้าดิน..

End Pt.4